Intro: H απόλυτη αίσθηση της ερημιάς, είναι σαν να περπατάς την Αθήνα Βράδυ, 15Aύγουστο από την Ομόνοια προς το Μοναστηράκι και κατεβαίνοντας την Αθηνάς να μην συναντάς ψυχή μπροστά σου. Οι μόνοι θόρυβοι που ακούγονται είναι από τις γατες που ψαχουλεύουν τους κάδους προς αναζήτηση τροφής. Τα μαγαζιά από την Ερμού και τη πασαρέλα κλειστά και η πορεία προς το σταθμό του Θησείου μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μετα-αποκαλυπτικό γεγονός άξιο για να το θυμάσαι για πάντα. Δεν ξέρω, τι θα έπρεπε να πω τώρα, καλό καλοκαίρι;
The Plot Sickness: Το "The hills have eyes" το είχα δει σε μικρή ηλικία, ίσως μικρότερη από ότι έπρεπε για να το κατανοήσω - ίσως την κατάλληλη για να τρομάξω όσο έπρεπε και να τη θυμάμαι μέχρι και σήμερα. Mετά από κάποια χρόνια αν και δεν θυμόμουν ακριβώς τη δομή και το σενάριο της το πρώτο πράγμα που μου έφερε στο μυαλό είναι εκείνο το αίσθημα της εγκατάλειψης που είχα νιώσει και τη πρώτη φορά, της απόγνωσης και της ερημιάς. Οικογένεια στο δρόμο της προς τη California αποφασίζει να κόψει δρόμο μέσα από άγνωστη περιοχή η οποία περιτριγυρίζεται από βουνά. Το αμάξι θα χαλάσει (τότε δεν ήταν τόσο κλισέ) και τα μέλη της οικογένειας θα μείνουν στη μέση του πουθενά. Γρήγορα θα καταλάβουν πως δεν είναι μόνοι τους. Οικογένεια καννίβαλων τους έχει παγιδέψει και θα τους κυνηγήσει μέχρι και τον τελευταίο. Η ταινία έτυχε ενός τρομερού Remake από τον Αlexandre Aja το 2006.
"The lucky one dies first..."
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου