Intro: Τελικά με πιάνει η ρομαντική διάθεση κάθε φορά που είναι να μπω στο πλοίο. Κοιτάζω πίσω μου και σκέφτομαι τι έχει προηγηθεί όλους αυτούς τους μήνες. Κάπου είχα ακούσει πως τα μοναδικά πράγματα που δεν μπορούμε να σταματήσουμε είναι η μόδα και ο χρόνος. Πόσο δίκαιο είχε τελικά αυτός που το είπε. Πλέον γράφω γιατί το έχω ανάγκη αλλά και επειδή είναι κάτι σαν συνήθεια - μέρος της καθημερινότητας μου εδω που βρίσκομαι, για όσους καταλαβαίνουν τι εννοώ. Ίσως το Blog να ξεκίνησε εξαιτίας της έλειψης δημιουργικότητας που αισθανόμουν τότε αλλά όχι πλέον. Όχι δεν συνεχίζει έτσι...
The plot sickness: Το Night of the living dead είναι ότι είναι και για τη Rock μουσική οι Black Sabbath. Αν αφαιρέσουμε αυτό τον λίθο από το Οικοδόμημα που ονομάζεται ταινίες τρόμου, θα είναι φαντάζομαι εξαιρετικά δύσκολο να σχεδιάσουμε την πορεία που θα είχε το συγκεκριμένο είδος από το 1968 μέχρι και σήμερα. Ένα διαστημικό ατύχημα σηκώνει τους νεκρούς από τον τάφο με μία απίστευτη μανία να τραφούν από το κρέας των ζωντανών. Μία ομάδα ανθρώπων θα εγκλωβιστεί σε φάρμα κοντά σε ένα νεκροταφείο και θα δώσει την δική της μάχη για να παραμείνει ζωντανή. Κάπως έτσι θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο George Romero τους εφιάλτες του για την μπερδεμένη πολιτική ζωή των ΗΠΑ και τα συναισθήματα του από το πόλεμο στο βιετνάμ. Ο θρίαμβος της ανεξάρτητης και low badget τέχνης, του bad ending, του λευκού και όμορφου πρωταγωνιστή...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου