Intro: Προσπάθησα να αποφύγω να γράψω για αυτή τη ταινία μέχρι τώρα. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, απεναντίας την αγαπώ...την θεωρώ μέσα στις δέκα καλύτερες ταινίες τρόμου των 00's και πιστεύω πως σίγουρα στο μέλλον θα το θεωρούμε ενα από τα πολλά Cult - Classic. Μάλλον απέφυγα να γράψω για αυτή γιατί ισως να μην μπορώ να αποτυπώσω με λέξεις τα συναισθήματα που μου προκάλεσε τη πρώτη φορά που οι δύο μας συναντηθήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μου. Για την ιστορία να αναφέρω πως την είχα δει την ίδια περίοδο με το Wolf Creek. Ένα masterpiece το οποίο εκτιμήθηκε δυστυχώς από τους περισσότερους κάποια χρόνια μετά την κυκλοφορία της.
The plot sickness: Ενα χρόνο μετά το τραγικό θάνατο του άντρα της Paul και της κόρης της Jessica η Sarah προσπαθεί να πατήσει και πάλι στα πόδια της. Οι φίλες της Juno θα την πείσουν πως μοναδική διέξοδος στο πρόβλημα είναι μία παλιά τους ασχολία, που δεν είναι άλλη από την κατάβαση-αναρρίχηση σε βουνό. Έξι φίλες θα ξεκινήσουν για ένα ταξίδι στα Απαλάχια όρη, ένα ταξίδι στον εφιάλτη. Τον εφιάλτη ο οποίος θα τις φέρει αντιμέτωπες με τη φύση, άγνωστες παρουσίες αλλά πάνω απ'όλα με τον ίδιο τους τον εαυτό και τα πάθη του. Μάλλον το χειρότερο από το να χαθείς κάπου, είναι να χαθείς κάπου και να μην ξέρει κανένας που είσαι. Το απόλυτο σκοτάδι, η απόλυτη έλλειψη χώρου και οξυγόνου, η απόλυτη πτώση. Τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και το εξαιρετικό sequel Descent 2.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου