Intro: Δεν ξέρω γιατί - αλλά πάντα μου άρεσε να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη τριλογία βράδυ, μόνος, χειμώνα με κουβέρτα στο καναπέ την ώρα που έξω ρίχνει καταρακτώδη βροχή και φυσάει.. Μάλλον είναι αυτος ο γαμημενος φωτισμός - το κόκκινο και το μπλε του εφιάλτη - ίσως είναι η ατμόσφαιρα, ίσως είναι η αίσθηση της απομόνωσης που σου περνάνε οι ταινίες του Argento (ειδικά εκείνης της περιόδου) και σε κανουν να ταυτίζεσαι με τον/την πρωταγωνίστρια. Πόσο κοντά φτάνει κανείς στις πύλες της κόλασης νομίζω το ξέρουν καλύτερα οι πρωταγωνιστές αυτής της τριλογίας - μην μου πει κανείς πως μπορεί να ξεχάσει την κραυγή του τυφλού πιανίστα στο suspiria..."Who's there? - Who's there?".
The Plot Sickness: Κύμα βίας ξασπά ξαφνικά στη Ρώμη. Ληστείες, βιασμοί, βανδαλισμοί... ενώ όλο και περισσότερες νεαρές γυναίκες από όλο το κόσμο μαζεύονται για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Η τελευταία από της μητέρες της τριλογίας Mater Lacrimarum (μητέρα των λιγμών) έχει πλέον σηκώσει στρατιές από δαίμονες και διαβολικά πνεύματα για να ισοπεδώσει τη Ρώμη και κατ'επέκταση τον κόσμο. Η φοιτήτρια Sarah Mandy (η Asia Argento -κόρη του Dario) είναι αυτή που θα κληθεί να αντιμετωπίσει την μητέρα των λιγμών εξαιτίας των δυνάμεων που έχει. Το μέρος που θα κλείσει τη τριλογία που ξεκίνησε με το απλά υπεράνω κριτικής Suspiria, που συνεχίστηκε με το υπέροχο και σκοτεινό Inferno θα κλείσει μάλλον όχι και με το καλύτερο τρόπο...οι περισσότεροι μάλλον θα απογοητευτήκαν (σίγουρα μεσα σε αυτούς και εγώ). Παρ'ολα αυτά πιστεύω πως αξίζει καποιος να δει τη ταινία για το κλείσιμο της τριλογίας και μόνο. Δεν πειράζει...ίσως κάποια μέρα να θυμηθεί πως έχει σκηνοθετήσει ταινίες όπως είναι το Inferno, το Deep Red, το Tenebre, το Opera και φυσικά το Suspiria για να είναι μέχρι και σήμερα ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης. Mέχρι τότε...Amores Perros....
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου