Intro: Έφτασα αισίως στο 50ο post. Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα τι ακριβώς να γράψω. Το μυαλό κολλάει και προσπαθεί να ξεθάψει από τα χρονοντούλαπα κάτι που ίσως μέχρι τότε να έχει ξεχαστεί. Σκέφτηκα να γράψω για κάποια ταινία του Fulci - το πιο πιθανό θα ήταν να γράψω για το Beyond που είναι και το πιο γνωστό του ή ίσως κάτι από Herschell Gordon Lewis που τόσο τον έχω αδικήσει και ίσως ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά θα το αφήσω για το - όχι και τόσο μακρινό - μέλλον. Προσπάθησα να αποφύγω για το συγκεκριμένο φιλμ, αλλά τελικά δεν άντεξα. Μάλλον το χρωστάω στα φριχτά συναισθήματα που μου προκάλεσε εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα το 1993 όπου και το παρακολούθησα. Δεν ήταν ταινία ακριβώς, δεν ήταν mondo film. δεν είχε την αισθητική ενός snuff ή ψευτοsnuff αν θέλετε, ήταν κάτι το αυθεντικό. Τα ακραία μουσικά ακούσματα του αδερφού μου και κατ'επέκταση οι παρέες που έκανε με μεγαλύτερους με έφεραν αντιμέτωπο με μία ταινία διάρκειας περίπου μισής ώρας που με έκανε να καταλάβω αυτό που ίσως έχω γράψει αρκετές φορές. Πόσο δίκαιο είχε ο polanski; Κάποια πράγματα δεν μπορούν να ανοιχτούν χωρίς κόστος. Ναι... είχε τόσο δίκαιο...Με στοιχειώνει ακόμα και κάποιες φορές τη νύχτα ξυπνάω ακόμα, ειδικά όταν έχω κακή ψυχολογία. Κάποια πράγματα όντως έχουν το κόστος τους. Δεν θα γράψω σχεδόν τίποτα για αυτή τη ταινία διότι την έχω δει μόλις μία φορά (σε ηλικία 10 ετών), δεν έχει κάποια υπόθεση για να εξιστορήσω, δεν βρήκα καμία άλλη πληροφορία για αυτή εκτός από τη χώρα καταγωγής της η οποία είναι οι Φιλιππίνες.
The plot sickness: Η ταινία πραγματεύεται τον εξορκισμό και τον θάνατο ενός 8χρονου αγοριού από ομάδα καθολικών Ιερέων στη περιοχή Negros Occidental στις αρχές της δεκαετίας του 90'.
*Δυστυχώς μετά από ψάξιμο ημερών δεν βρήκα κάτι που να σχετίζεται με τη ταινία, παρά μόνο το εξώφυλλο. Όποιος γνωρίζει κάτι για το film ας επικοινωνήσει μαζί μου.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου