He Who Walks Behind the Rows

Exorcismos του ????????? (199?)

2011-12-08T13:20:00.000-08:00

Intro: Έφτασα αισίως στο 50ο post. Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα τι ακριβώς να γράψω. Το μυαλό κολλάει και προσπαθεί να ξεθάψει από τα χρονοντούλαπα κάτι που ίσως μέχρι τότε να έχει ξεχαστεί. Σκέφτηκα να γράψω για κάποια ταινία του Fulci - το πιο πιθανό θα ήταν να γράψω για το Beyond που είναι και το πιο γνωστό του ή ίσως κάτι από Herschell Gordon Lewis που τόσο τον έχω αδικήσει και ίσως ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά θα το αφήσω για το - όχι και τόσο μακρινό - μέλλον. Προσπάθησα να αποφύγω για το συγκεκριμένο φιλμ, αλλά τελικά δεν άντεξα. Μάλλον το χρωστάω στα φριχτά συναισθήματα που μου προκάλεσε εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα το 1993 όπου και το παρακολούθησα. Δεν ήταν ταινία ακριβώς, δεν ήταν mondo film. δεν είχε την αισθητική ενός snuff ή ψευτοsnuff αν θέλετε, ήταν κάτι το αυθεντικό. Τα ακραία μουσικά ακούσματα του αδερφού μου και κατ'επέκταση οι παρέες που έκανε με μεγαλύτερους με έφεραν αντιμέτωπο με μία ταινία διάρκειας περίπου μισής ώρας που με έκανε να καταλάβω αυτό που ίσως έχω γράψει αρκετές φορές. Πόσο δίκαιο είχε ο polanski; Κάποια πράγματα δεν μπορούν να ανοιχτούν χωρίς κόστος. Ναι... είχε τόσο δίκαιο...Με στοιχειώνει ακόμα και κάποιες φορές τη νύχτα ξυπνάω ακόμα, ειδικά όταν έχω κακή ψυχολογία. Κάποια πράγματα όντως έχουν το κόστος τους. Δεν θα γράψω σχεδόν τίποτα για αυτή τη ταινία διότι την έχω δει μόλις μία φορά (σε ηλικία 10 ετών), δεν έχει κάποια υπόθεση για να εξιστορήσω, δεν βρήκα καμία άλλη πληροφορία για αυτή εκτός από τη χώρα καταγωγής της η οποία είναι οι Φιλιππίνες.

The plot sickness: Η ταινία πραγματεύεται τον εξορκισμό και τον θάνατο ενός 8χρονου αγοριού από ομάδα καθολικών Ιερέων στη περιοχή Negros Occidental στις αρχές της δεκαετίας του 90'.

*Δυστυχώς μετά από ψάξιμο ημερών δεν βρήκα κάτι που να σχετίζεται με τη ταινία, παρά μόνο το εξώφυλλο. Όποιος γνωρίζει κάτι για το film ας επικοινωνήσει μαζί μου.

Nattevagten του Ole Bornedal (1994)

2011-12-03T23:53:00.000-08:00

Intro: Υπάρχει μία κατηγορία ταινιών (φαντάζομαι πολλοί από εμάς τις χωρίζουμε έτσι), τις οποίες μου αρέσει να τις βάζω να παίζουν ξανά και ξανά προκειμένου να μου κρατήσουν συντροφιά τις ώρες που θα μου έρθει να παίξω κιθάρα, να μαγειρέψω, να κάνω καμιά δουλειά. Είναι από τις ταινίες που μου αρέσει να βάζω για να μου κρατάνε συντροφιά με τις γνώριμες σε εμένα σκηνές. Είναι η κατηγορία αυτή που δεν μου αποσπά πλέον τη προσοχή (άλλωστε είναι φυσιολογικό μετά από τις τόσες φορές που τις έχω δει). Τις βλέπω και τις απολαμβάνω και μου προσφέρουν διασκέδαση. Εξάλλου έχει πλάκα να προσπαθείς να θυμηθείς την επόμενη σκηνή..Πάντως κάπου είχα διαβάσει πως η επανάληψη είναι ένα μέτρο πρόληψης και καταπολέμησης του Αλτσχαιμερ!!

The Plot Sickness: Απλό και όμορφο το σενάριο του Ole Bornedal το οποίο ο ίδιος κιόλας το μετέφερε στην Αμερικάνικη version του 3 χρόνια αργότερα. Ο Martin πιάνει δουλειά σε ένα νεκροτομείο προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα για την σχολή του. Περίεργα πράγματα αρχίζουν και γίνονται από τη στιγμή που στον ίδιο χώρο μεταφέρονται νεκρές ιερόδουλες - θύματα ενός μανιακού δολοφόνου. Ο Martin θα μπλέξει ακόμα περισσότερο, όταν μετά από λίγο θεωρηθεί ο ίδιος ύποπτος για τους φόνους. Εξαιρετική Δανική παραγωγή. Το πρωτότυπο είναι πάντα το καλύτερο κατά γενική ομολογία, αξιοπρεπέστατο όμως και το remake που κυκλοφόρησε ως Nightwatch (1997)

The reflecting skin του Philip Ridley (1990)

2011-12-02T23:09:00.000-08:00

Intro: Είναι φοβερό το τι μπορείς να ανακαλύψεις ακόμα και κατά τύχη μερικές φορές. Η συγκέντρωση σε γενέθλια γνωστού προ τριετίας και η γενικά βαρετή βραδιά, μετατράπηκε σε ευχάριστη έκπληξη όταν ξάδερφος κάγκουρας του εορτάζοντα, άφησε κατά λάθος τη τηλεόραση ανοιχτή. Οι πρώτες εικόνες μου τράβηξαν με τη μία τη προσοχή. Ατελείωτη ερημιά, μυστήριοι διάλογοι, καλές ερμηνείες, φοβερή φωτογραφία. Δυστυχώς το ευχάριστο δεκάλεπτο πέρασε σχεδόν αμέσως και η Δέσποινα Βανδή κάλυψε οτιδήποτε ποιοτικό πήγα να αποκομίσω εκείνο το βράδυ. Οι μέρες πέρασαν - ομολογώ πως είχα ξεχάσει τη ταινία, η ελληνική τηλεόραση δεν ανανεώνει και συχνά το πρόγραμμα της και το ίδιο φιλμ παίζει και πάλι στο ίδιο κανάλι. Η ταινία ήταν το Reflecting skin

The Plot Sickness: Σε αγρόκτημα της Αμερικάνικης επαρχίας, ένα μικρό αγόρι πιστεύει πως η μοναχική χήρα που μένει στη περιοχή αλλά και βλέπει ο μεγαλύτερος αδερφός του (ο γνωστός σε όλους από το Lord of the rings, Viggo Mortensen), είναι Βαμπίρ. Η επιρροή από τις ιστορίες που του έχει διαβάσει ο πατέρας του είναι τόσο μεγάλη που θα κάνει τα πάντα για να τον προστατεύσει. Εξαιρετική ταινία που ακροβατεί ανάμεσα στο δράμα και το τρόμο. Σίγουρα θα έμπαινε στην ίδια κατηγορία με το Possession του Andrzej Zulawski (1981), για το οποίο θα μιλήσουμε στο άμεσο μέλλον.

Βιβλία VS Ταινίες τρόμου (μελομακάρονα και κιτς τραπεζομάντηλα.)

2011-12-01T23:57:00.000-08:00

Έχω βαρεθεί τη σύγκριση, μεταξύ ταινιών και βιβλίων. Ναι ναι...τα βιβλία είναι καλύτερα από τις ταινίες, τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα καλό βιβλίο κτλ..Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία για την ακρίβεια το λατρεύω. Ξεκινάω καινούργιο βιβλίο αμέσως μόλις τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω γιατί φοβάμαι πως θα αναπαυθώ, πως θα ξεχαστώ και δεν θα διαβάσω κάτι για αρκετό καιρό (όπως έκανα όταν ήμουνα μικρότερος). Μία βόλτα στα βιβλιοπωλεία με τα μεταχειρισμένα, στο Μοναστηράκι ή στα βιβλιοπωλεία των Εξαρχείων και της οδού Σόλωνος ήταν πάντα κάτι που με χαλάρωνε και με έκανε να ξεχνάω τους ρυθμούς της σκουπιδόπολης στην οποία ζούμε. Άλλωστε η φτώχεια θέλει καλοπέραση δεν λένε;

Το blog ασχολείται με τις ταινίες τρόμου κυρίως. Θεωρώ σωστό να γίνω υπέρμαχος του να βγαίνει μία ταινία βασισμένη σε βιβλίο αρκεί αυτή να σεβαστεί το μύθο του βιβλίου αλλά και το ίδιο το βιβλίο. Ψευτοκουλτουριάρικες μαλακίες που ακούγονται από άτομα ενός δήθεν επιπέδου ποτέ δεν μου άρεσαν.

Μία ταινία μπορεί να πατήσει απλά πάνω στο βιβλίο και να βγει κατι καλό (η σύγκριση για το αν είναι καλύτερη ή χειρότερη είναι εντελώς υποκειμενική). Ταινίες όπως είναι το Re-animator νομίζω τις έχουμε δει όλοι μας άπειρες φορές. Μας διασκεδάζει και μας προσφέρει ψυχαγωγία. Σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με το διήγημα του Lovecraft. Το ίδιο θαρρώ συμβαίνει και με τη Λέσχη Δουμάς του Ρεβερτέ (a.k.a. The 9th gate), μικρή σχέση με το βιβλίο - φανταστική η ταινία του Polanski. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Εξορκιστή, το Μωρό της Ροζμαρυ, το Κάρρυ, η Λάμψη που οι ταινίες είναι τουλάχιστον ισάξιες κατα τη γνώμη μου με το βιβλίο ή ακόμα και το Ψυχώ του Robert Bloch όπου η μεταφορά από τον μέγα Αλφρέδο είναι καλύτερη και από το ίδιο το βιβλίο. Ας βλέπουμε τις ταινίες, ας ψυχαγωγούμαστε από αυτές, ας κρατάμε τα καλά στοιχεία από αυτές. Λίγα πράγματα μπορούν να συγκριθούν με το να είσαι ξαπλωμένος στο καναπέ του σπιτιού σου, να βλέπεις μία καλή ταινία τρόμου και να απολαμβάνεις μία ωραία μπίρα ή ένα καλό κρασάκι. Όλα τα υπόλοιπα (τα κουλτουριάρικα) μάλλον ανήκουν σε εκπομπές του ΕΤ3, του Mad και των λοιπών "αγαπημένων" καναλιών της υπέροχης Ελληνικής τηλεόρασης τους.

Das experiment του Oliver Hirschbiegel (2001)

2011-11-30T08:32:00.000-08:00

Intro : Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα περνάνε δέκα χρόνια. Θυμάμαι τη μέρα που είδα το "Πείραμα" σαν χτες. Απόγευμα Κυριακής, λίγο καιρό πριν μπει το καλοκαίρι για τα καλά. Η ταινία τελειώνει, τα στόρια ανοίγουν από μία μητέρα που θέλει να πάει στη κουζίνα για να κάνει δουλείες, οι δύο φίλοι κοιτάζουν ακόμα την τηλεόραση με σφιγμένα στομάχια και προσπαθούν να κλείσουν τα στόματα τους. Ξέρουν και οι δύο πως αυτή η ταινία τους έχει επηρεάσει. Η επιρροή εδώ δεν έχει την έννοια του δεν κοιμάμαι το βράδυ αλλά μάλλον του αντιλαμβάνομαι τη θέση μου σε αυτό το κόσμο.

The plot sickness : Η ιστορία βασίζεται στο γνωστό πείραμα Stanford της δεκαετίας του 70. Ομάδα ανθρώπων χωρίζεται σε δύο γκρουπ (φυλακισμένων και φυλάκων) και τοποθετείτε σε πραγματικές συνθήκες πίεσης και καταστολής για αρκετές μέρες ώστε να καταγραφούν οι αντιδράσεις τους αλλά και ταύτιση με τους ρόλους τους. Η ίδια ιστορία είναι και αυτή πάνω στην οποία πάτησε το επίσης Γερμανικό Die Welle (2008) του Dennis Gansel.

*Το συγκεκριμένο post έγινε κάτω από τους μαγικούς ήχους του "Surrealistic pillow" των Jefferson airplane.

Midnight Meat train του Ryûhei Kitamura (2008)

2011-11-30T07:36:00.000-08:00

Intro: Long time, no talk που λένε και οι Αμερικάνοι...Πρώτο post μετά από αρκετό καιρό. Αν και φαντάζομαι αρκετοί από εσάς θα απορούν με την επιλογή μου και θα ρωτήσουν γιατί αυτή τη ταινία του Ryûhei Kitamura και όχι το Versus (2000) που τον πέρασε στην ιστορία. Λοιπόν έχω να δηλώσω πως το Midnight Meat Train είναι μία αρκετά καλή ταινία για αυτό που είναι, αλλά και για την ατμόσφαιρα που θέλει να σου περάσει. Σκοτεινό, ψυχρό, με μία πρόταση η δύναμη της κτηνωδίας.Tην είχα δει πριν ένα χρόνο περίπου- όπου και πέρασα μία περίοδο ανασκαφής των ταινιών τρόμου των 00's, την ξαναείδα σήμερα για να την θυμηθώ.

The Plot Sickness: Σχιζοφρενής, κουστουμάτος δολοφόνος (Vinnie jones a.k.a. παλιός παίχτης της Chelsea και Leeds United) κυκλοφορεί με το τελευταίο δρομολόγιο του μετρό της παρηκμασμένης πόλης του Λος Άντζελες. Τα θύματα του αγνοούνται από τους πάντες, μέχρι να τραβήξει τη προσοχή ενός νεαρού και φιλόδοξου φωτογράφου. Καλή ιδέα βασισμένη στο σενάριο ενός από τα βιβλία του αίματος (1984) του πανμέγιστου και αγαπητού σε όλους Clive Barker (Hellraiser, Weaveworld).

The Descent του Neil Marshall (2005)

2011-08-28T07:33:00.000-07:00

Intro: Προσπάθησα να αποφύγω να γράψω για αυτή τη ταινία μέχρι τώρα. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, απεναντίας την αγαπώ...την θεωρώ μέσα στις δέκα καλύτερες ταινίες τρόμου των 00's και πιστεύω πως σίγουρα στο μέλλον θα το θεωρούμε ενα από τα πολλά Cult - Classic. Μάλλον απέφυγα να γράψω για αυτή γιατί ισως να μην μπορώ να αποτυπώσω με λέξεις τα συναισθήματα που μου προκάλεσε τη πρώτη φορά που οι δύο μας συναντηθήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μου. Για την ιστορία να αναφέρω πως την είχα δει την ίδια περίοδο με το Wolf Creek. Ένα masterpiece το οποίο εκτιμήθηκε δυστυχώς από τους περισσότερους κάποια χρόνια μετά την κυκλοφορία της.

The plot sickness: Ενα χρόνο μετά το τραγικό θάνατο του άντρα της Paul και της κόρης της Jessica η Sarah προσπαθεί να πατήσει και πάλι στα πόδια της. Οι φίλες της Juno θα την πείσουν πως μοναδική διέξοδος στο πρόβλημα είναι μία παλιά τους ασχολία, που δεν είναι άλλη από την κατάβαση-αναρρίχηση σε βουνό. Έξι φίλες θα ξεκινήσουν για ένα ταξίδι στα Απαλάχια όρη, ένα ταξίδι στον εφιάλτη. Τον εφιάλτη ο οποίος θα τις φέρει αντιμέτωπες με τη φύση, άγνωστες παρουσίες αλλά πάνω απ'όλα με τον ίδιο τους τον εαυτό και τα πάθη του. Μάλλον το χειρότερο από το να χαθείς κάπου, είναι να χαθείς κάπου και να μην ξέρει κανένας που είσαι. Το απόλυτο σκοτάδι, η απόλυτη έλλειψη χώρου και οξυγόνου, η απόλυτη πτώση. Τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και το εξαιρετικό sequel Descent 2.

Freaks του Τod Browning (1932)

2011-08-28T02:22:00.000-07:00

Intro: Νομίζω πως έχω μεγαλώσει με αυτή τη ταινία. Είμαι σίγουρος πως της έχω δει σε μικρή ηλικία. Ωστόσο δεν μπορώ να θυμηθώ πότε, που και πως την είδα, σαν να ήταν πάντα εκεί. Σίγουρα την έχω συνδιάσει στο μυαλό μου με ένα live Μother disobedience (τρία με τέσσερα χρόνια πριν περίπου) στο θέατρο ρεματιάς στο Χαλάνδρι, ακριβώς κάτω από τη κατάληψη Πραπόπουλου για όσους έχετε πάει. Κούραση, σκόνη, 40 βαθμούς μέσα στο καλοκαίρι, λαμαρίνες-σφυριά, ουρλιαχτά και ψυχική κάθαρση μέσα στη νύχτα, το μεγαλύτερο Soundcheck στην ιστορία της μουικής...ωωωω ναι αξίζει να παίζεις μουσική και από πίσω σου στο πανί να παίζει το Freaks!!!

The Plot Sickness: Φαντάζομαι οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει τη συγκεκριμένη ταινία και αρκετοί από εσάς θα την έχετε δει. Πέρα από την υπόθεση νομίζω πως πραγματέυεται την δύναμη των αδυνάτων όταν αυτοί αποφασίζουν να συσπειρωθούν απέναντι στον κοινό εχθρό. Με προβληματίζει και μου θέτει το ερώτημα ποιος είναι ο κακός στην ιστορία και σε κάθε ιστορία που μοιάζει με αυτή. Ισως να είναι από τις ταινίες που όντως αξίζει να δει κάποιος γιατί θα τον οδηγήσει σε αυτοκριτική - κάτι που μάλλον γίνεται όλο και λιγότερο. Μία βάναυση σταρ τσίρκου θα οδηγήσει σε διαμάχη την μέχρι τότε ενώμένη παρέα παραπληγικών, παραμορφωμένων και νάνων που το απαρτίζουν, μέχρι αυτοί να πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους και να την οδηγήσουν στη καταστροφή. Ο Tod Browning πήρε τις ταινίες τρόμου και τις οδήγησε ένα βήμα παραπέρα. Ίσως ένα βήμα παραπέρα από εκεί που τις άφησε ο Γερμανικός εξπρεσιονισμός το 1929. Τα υπόλοιπα μάλλον θα τα γνωρίζετε.

People under the stairs του Wes Craven (1991)

2011-08-20T04:58:00.000-07:00

Intro: Αρχές 90, η καλύτερη επόχή για να ξεκινήσουμε να ζούμε εναλλακτικά. Η μαυρίλα των 80's μάλλον θα πρέπει να μείνει για λίγο πίσω. Είναι η εποχή που μάλλον πρέπει να κάνουμε περισσότερο φασαρία παρά να "μιζεριάζουμε" στην καθημερινότητα μας. Η εποχή του Nevermind των Nirvana του Grunge, του Smash των Offspring λιγο αργότερα του shoεgaze, των χιλιάδων καμμένων πεταλιών των Sonic youth. Οι ταινίες τρόμου δεν έμειναν πίσω σε αυτό το τομέα. Δεν είναι τόσο ότι άλλαξε η ποιότητα αλλά μάλον ότι οι σκηνοθέτες/σεναριογράφοι θέλησαν να ξεφύγουν από την Slasher αισθητική των προηγούμενων ετών και να δώσουν μία πιο βιντεοκλιπίστικη πινελιά comic ατμόσφαιρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίες όπως το Tremors, το People under the stairs, το Arachnophobia κ.ο.κ.

The Plot Sickness: Το People under the stairs ανέκαθεν το θεωρούσα μία από τις πιο αδικημένες ταινίες του Craven. To ίδιο και οι περισσότεροι που έχουν ασχοληθεί με το έργο του μεγάλου αυτού κινηματογραφιστή. Οι διεστραμμένες ορέξεις του μεγαλοκτηματομεσίτη του γκέτο του Los Angeles Robeson θα φανερωθούν όταν τρεις μικροαπατεώνες-κλέφτες (μεταξύ των οποίων και ο Fool, ένα μικρό αγόρι) θα προσπαθήσουν να διαρρήξουν το σπίτι του την ώρα που αυτός και η οικογένεια του λείπει. Ο Μικρός fool θα εγκλωβιστεί στο σπίτι και θα ανακαλύψει πως οι τοίχοι του σπιτιού είναι διπλοί και σχηματίζουν έναν τεράστιο λαβύρινθο μέσα στον οποίο ζούνε εξαφανισμένα παιδιά του γκέτο. Κλειστοφοβικό..ότι πρέπει για τα κρύα απογεύματα του χειμώνα.

Shivers του David Cronenberg (1975)

2011-08-14T09:39:00.000-07:00

Intro: Κρατώ στα χέρια μου την κασέτα από το Shivers, έχουν περάσει κιόλας περίπου 15 χρόνια από τη πρώτη φορά που το είδα. 15 χρόνια από τη πρώτη φορά που είδα μία από τις πιο προφητικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Οταν το 1981 η ασθένεια του H.I.V. αναγνωρίστηκε παγκοσμίως ως ο πιο φονικός ιός του αιώνα ο David Cronenberg το είχε φανταστεί ήδη κάποια χρόνια νωρίτερα. Το 1975 μας χάρισε απλόχερα ακόμα ένα low badget αριστούργημα. Mάλλον είναι το ίδιο μικρόβιο που κάνει τους καλλιτέχνες αυτου του επιπέδου, να γυρίζουν ταινίες όπως το night of the living dead (Romero), Beyond (Fulci) κ.ο.κ. να γίνονται οι χειρότεροι εφιάλτες μας αποτυπωμένοι στο σελιλοιντ...

The plot sickness: Σε υπερπολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα διαμερισμάτων λίγο έξω από το Μόντρεαλ, ο γιατρός Emil Hobbes καταφέρνει να δημιουργήσει φονικό και παράλληλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο ιό. Ο ιός κατασπαράζει σιγά σιγά τους κατοίκους των διαμερισμάτων μετατρέποντας τους σε άβουλα, πεινασμένα όντα με μοναδικό σκοπό να μεταδώσουν τον ιό (η post apocalyptic Zombie holocaust λογική που επικρατούσε στα 70's). Με πρωταγωνιστές τον Δρα Roger St. Luc και την βοηθό του νοσοκόμα Forsythe (η Lynn Lowry που λίγο αργότερα θα παίξει και στο The Crazies) ο Cronenberg θα μας οδηγησει σε μία ατελείωτη πτώση στην άβυσσο των παθών μας κρύβοντας τον τρόμο κάτω από το δέρμα μας μια για πάντα. Για μένα η καλύτερη, μεταξύ κορυφαίων ταινιών, του ίσως διαχρονικότερου σκηνοθέτη ταινιών τρόμου όλων των εποχών. Κάποια μέρα πρέπει να το παραδεχτούμε... ο Cronenberg είναι ο Bergman του φανταστικού και του τρόμου.

La Terza Madre του Dario Argento (2007)

2011-08-14T04:50:00.000-07:00

Intro: Δεν ξέρω γιατί - αλλά πάντα μου άρεσε να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη τριλογία βράδυ, μόνος, χειμώνα με κουβέρτα στο καναπέ την ώρα που έξω ρίχνει καταρακτώδη βροχή και φυσάει.. Μάλλον είναι αυτος ο γαμημενος φωτισμός - το κόκκινο και το μπλε του εφιάλτη - ίσως είναι η ατμόσφαιρα, ίσως είναι η αίσθηση της απομόνωσης που σου περνάνε οι ταινίες του Argento (ειδικά εκείνης της περιόδου) και σε κανουν να ταυτίζεσαι με τον/την πρωταγωνίστρια. Πόσο κοντά φτάνει κανείς στις πύλες της κόλασης νομίζω το ξέρουν καλύτερα οι πρωταγωνιστές αυτής της τριλογίας - μην μου πει κανείς πως μπορεί να ξεχάσει την κραυγή του τυφλού πιανίστα στο suspiria..."Who's there? - Who's there?".

The Plot Sickness: Κύμα βίας ξασπά ξαφνικά στη Ρώμη. Ληστείες, βιασμοί, βανδαλισμοί... ενώ όλο και περισσότερες νεαρές γυναίκες από όλο το κόσμο μαζεύονται για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Η τελευταία από της μητέρες της τριλογίας Mater Lacrimarum (μητέρα των λιγμών) έχει πλέον σηκώσει στρατιές από δαίμονες και διαβολικά πνεύματα για να ισοπεδώσει τη Ρώμη και κατ'επέκταση τον κόσμο. Η φοιτήτρια Sarah Mandy (η Asia Argento -κόρη του Dario) είναι αυτή που θα κληθεί να αντιμετωπίσει την μητέρα των λιγμών εξαιτίας των δυνάμεων που έχει. Το μέρος που θα κλείσει τη τριλογία που ξεκίνησε με το απλά υπεράνω κριτικής Suspiria, που συνεχίστηκε με το υπέροχο και σκοτεινό Inferno θα κλείσει μάλλον όχι και με το καλύτερο τρόπο...οι περισσότεροι μάλλον θα απογοητευτήκαν (σίγουρα μεσα σε αυτούς και εγώ). Παρ'ολα αυτά πιστεύω πως αξίζει καποιος να δει τη ταινία για το κλείσιμο της τριλογίας και μόνο. Δεν πειράζει...ίσως κάποια μέρα να θυμηθεί πως έχει σκηνοθετήσει ταινίες όπως είναι το Inferno, το Deep Red, το Tenebre, το Opera και φυσικά το Suspiria για να είναι μέχρι και σήμερα ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης. Mέχρι τότε...Amores Perros....

Stand by me του Rob Reiner (1986)

2011-08-06T08:09:00.000-07:00

Intro: Η αλήθεια είναι πως έχω κάποιες μέρες να γράψω κάτι, χμμμ δεν ξέρω αλλά μάλλον δεν ήξερα για ποια ταινία θα ήθελα να κάνω post. Βέβαια όπως συμβαινει τις περισσότερες φορές κοιτάζω να δω τι με έχει επηρεάσει τη συγκεκριμένη περίοδο για να βρω εμπνευση. Για να δουμε λοιπόν τι έγινε το περασμένο δεκαήμερο. Ένα απίστευτο τριήμερο στο Arm your desires festival μου γέμισε τις μπαταρίες- δεν ξερω καν αν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν τα συναισθήματα που ένιωσα όταν έπαιξα 05:30 το πρωι πραγματικά κουρασμένος...με τον ήλιο να σηκώνεται και να με χτυπάει στο πρόσωπο (για κάτι τέτοια αξίζει να ζεις ρε πούστη μου). Aξίζει να ζεις για να γνωρίζεις όμορφους ανθρώπους. Τόσο όμορφους που θες να τους μιλάς όσο διαρκεί η μέρα και μέχρι να τους καληνυχτίσεις με το υπέροχο τραγούδι των King Crimson που λέει πως "The rusted chains of prison moons are shattered by the sun. I walk a road, horizons change, the tournament's begun. The purple piper plays his tune,The choir softly sing; Three lullabies in an ancient tongue, For the court of the crimson king."

The Plot Sickness: Γυρισμένη από τον Rob Reiner, γνωστό και απο την σκηνοθεσία του στα Misery και Sleepless in Seatle. Το stand by me βγηκε το 1986. H ιστορία έχει να κάνει με την παρέα τεσσάρων παιδιών το καλοκαίρι του 1959 και λίγο πριν πάνε στο γυμνάσιο, στην επαρχία Castlerock της Αμερικής, οπου kai ξεκινάνε να βρουν το πτώμα ενος πρόσφατα εξαφανισμένου παιδιού περίπου 30 χμ μακριά από το χωριό τους. Στο δρόμο θα συναντήσουν αρκετές δυσκολίες όπως βδέλες, δύσκολες παρακάμψεις, τραίνα που έρχονται καταπάνω τους, λυσασμένα σκυλιά κτλ. Η περιπλάνηση των παιδιών μέσα στα δάση της περιοχής μάλλον λειτουργεί περισσότερο σαν το μεσο για να μάθουμε το παρελθόν των τεσσάρων πρωταγωνιστών.Απο το καστ οι περισσότεροι θα γνωρίζεται σίγουρα τον αδικοχαμένο River Phoenix, τον Corey Feldman γνωστό απο το επισης τρομερο "The Goonies" και Lost Boys, τον Kiefer Sutherland ο οποιος παιζει και τον κακό της υπόθεσης (όπως και στις περισσότερες ταινίες του εκείνης της περιόδου) και τον John Cusack. Όχι, ασφαλώς και δεν είναι ταινία τρόμου...δεν πλησιάζει καν στο να είναι. Το θέμα με αυτη τη ταινία και κατ'επέκταση με το βιβλίο είναι πως μάλλον συμβολίζει τη περιπέτεια που θα θέλαμε όλοι μας να ζήσουμε. Βιώνω μία αντίστοιχη περιπέτεια αυτές τις μέρες και ήθέλα να μιλήσω για αυτη τη ταινία. Συγνώμη από όσους περιμένατε κάτι αποτρόπαιο και βίαιο, αυτό ενιωθα πως ήθελα να γράψω και αυτό έγραψα. So long and thanks for all the shoes...

Night of the living dead του George Romero (1968)

2011-07-20T03:42:00.000-07:00

Intro: Τελικά με πιάνει η ρομαντική διάθεση κάθε φορά που είναι να μπω στο πλοίο. Κοιτάζω πίσω μου και σκέφτομαι τι έχει προηγηθεί όλους αυτούς τους μήνες. Κάπου είχα ακούσει πως τα μοναδικά πράγματα που δεν μπορούμε να σταματήσουμε είναι η μόδα και ο χρόνος. Πόσο δίκαιο είχε τελικά αυτός που το είπε. Πλέον γράφω γιατί το έχω ανάγκη αλλά και επειδή είναι κάτι σαν συνήθεια - μέρος της καθημερινότητας μου εδω που βρίσκομαι, για όσους καταλαβαίνουν τι εννοώ. Ίσως το Blog να ξεκίνησε εξαιτίας της έλειψης δημιουργικότητας που αισθανόμουν τότε αλλά όχι πλέον. Όχι δεν συνεχίζει έτσι...

The plot sickness: Το Night of the living dead είναι ότι είναι και για τη Rock μουσική οι Black Sabbath. Αν αφαιρέσουμε αυτό τον λίθο από το Οικοδόμημα που ονομάζεται ταινίες τρόμου, θα είναι φαντάζομαι εξαιρετικά δύσκολο να σχεδιάσουμε την πορεία που θα είχε το συγκεκριμένο είδος από το 1968 μέχρι και σήμερα. Ένα διαστημικό ατύχημα σηκώνει τους νεκρούς από τον τάφο με μία απίστευτη μανία να τραφούν από το κρέας των ζωντανών. Μία ομάδα ανθρώπων θα εγκλωβιστεί σε φάρμα κοντά σε ένα νεκροταφείο και θα δώσει την δική της μάχη για να παραμείνει ζωντανή. Κάπως έτσι θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο George Romero τους εφιάλτες του για την μπερδεμένη πολιτική ζωή των ΗΠΑ και τα συναισθήματα του από το πόλεμο στο βιετνάμ. Ο θρίαμβος της ανεξάρτητης και low badget τέχνης, του bad ending, του λευκού και όμορφου πρωταγωνιστή...

Phenomena του Dario Argento (1985)

2011-07-19T07:32:00.000-07:00

Intro: Μεγαλώνοντας με το μύθο του Suspiria (για το οποίο αναφέρομαι αναλυτικά λίγο πιο κάτω) και χωρίς να βρω κάποια κόπια του, ρωτώντας σε γνωστούς-άγνωστους και σε video club μέχρι να γίνω πραγματικά ενοχλητικός (ναι δεν ντρέπομαι καθόλου), αναγκάστηκα να ξεκινήσω με όλες τις δεύτερες επιλογές από τη φιλμογραφία του αγαπημένου μου (όπως αποδείχτηκε αργότερα) σκηνοθέτη Dario Argento. Η πρώτη ταινία λοιπόν που μέβαλε στο τρυπάκι του Giallo - είδος με το οποίο αχολήθηκα φανατικά πάνω από πέντε χρόνια (και να ασχολούμαι ακόμα) αλλά και με έκανε να ερωτευτώ την Jennifer Connely είναι το Phenomena (ή αλλιώς Creepers).

The plot sickness: Έφηβη και κόρη γνωστού Αμερικανού σταρ μπαίνει σε σχολή της Ελβετίας για την παρακολούθηση μαθημάτων. Τους τελετταίους μήνες, στην ευρύτερη περιοχή, βρισκονται ανα τακτά χρονικά διαστήματα δολοφονημένοι συμμαθητές της. Η Jennifer Corvino (Jennifer Connely) με την ιδιότητα που ανακαλύπτει πως έχει - δηλαδή να επικοινωνεί με τα έντομα - θα βοηθήσει τoν ανάπυρο εντομολόγο John McGregor να βρει τον μανιακό Serial killer.

Arcadia of my youth του Leiji Matsumoto (1982)

2011-07-17T10:11:00.000-07:00

Intro: To συγκεκριμένο άρθρο μπαίνει μόνο και μόνο επειδή το παρακάτω μου στοίχειωσε τα όνειρα μου για μία ζωη. Χωρίς να είμαι μεγάλος λάτρης της Manga κουλτούρας, θεωρώ τη συγκεκριμένη "παιδικη" σειρά οτι πιο συγκλονιστικό έχω δει σε αυτο το είδος. Οι χαρακτήρες είναι λες και έχουν ξεπεταχτεί απο τις σελίδες των βιβλίων του Michael Moorcock. Πεσιμιστική διάθεση και μηδενιστικοί διάλογοι ειναι τα στοιχεία που επικρατούν καθ'όλη τη διάρκεια του post-nuclear έπους του Matsumoto.

The Plot Sickness: Ο Captain Harlock (ο επαναστάτης πειρατής - σύμβολο της ελευθερίας-με τη τεράστια χαρακιά κάτω από το αριστερό του μάτι) σχεδιάστηκε απο τον manga καρτουνίστα Leiji Matsumoto. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1978 (Original run March 14, 1978 – February 13, 1979) στην Ιαπωνική Τηλεόραση (στην Ελλάδα αρκετά αργότερα, νομίζω στα μέσα της δεκαετίας του 80' - εγώ το είδα στις αρχες των 90's απο το θρυλικό πλέον trash-o-κάναλο new channel). Σε μία γη που εχει ισοπεδωθεί απο τους πολέμους και την απάθεια, όπου οι κάτοικοι της έχουν αφαιθεί στην απελπισία γίνεται επιδρομή απο εξωγήινους. Ένας από τους λίγους που δεν θέλει να παραδωθεί είναι ο Captain Harlock ο οποίος με το πλήρωμα του και το πλοίο του, το θρυλικό deathstar (ενα πειρατικό σκάφος κατασκευασμένο από το μηχανικό Toshiro Oyama - σχεδιαστή και κατασκευαστή αεροπλάνων κατά τη περίοδο του 2ου Παγκοσμίου πολέμου- έτσι ώστε να πετάει στο διάστημα) φεύγει απο το πλανήτη με σκοπό να αντιμετωπίσει την κατάσταση που επικρατεί σε ολόκληρο το σκλαβωμένο γαλαξία. Το 1982 κυκλοφόρησε η ταινία με το ονομα Arcadia of My Youth (Directed by Tomoharu Katsumata,130 min). Το 1982 προβλήθηκαν ακόμα 22 Επεισόδια της σειράς σε μια ξεχωριστή ενότητα που ονομάστηκε Endless Orbit SSX (Original run October 13, 1982 – March 30, 1983). Το 1999 προβλήθηκαν ακόμα 6 επεισόδια μίας μίνι σειράς με το τίτλο OVA: Harlock Saga: The Ring of the Nibelung.

The hills have eyes του Wes Craven (1977)

2011-07-17T09:27:00.000-07:00

Intro: H απόλυτη αίσθηση της ερημιάς, είναι σαν να περπατάς την Αθήνα Βράδυ, 15Aύγουστο από την Ομόνοια προς το Μοναστηράκι και κατεβαίνοντας την Αθηνάς να μην συναντάς ψυχή μπροστά σου. Οι μόνοι θόρυβοι που ακούγονται είναι από τις γατες που ψαχουλεύουν τους κάδους προς αναζήτηση τροφής. Τα μαγαζιά από την Ερμού και τη πασαρέλα κλειστά και η πορεία προς το σταθμό του Θησείου μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μετα-αποκαλυπτικό γεγονός άξιο για να το θυμάσαι για πάντα. Δεν ξέρω, τι θα έπρεπε να πω τώρα, καλό καλοκαίρι;

The Plot Sickness: Το "The hills have eyes" το είχα δει σε μικρή ηλικία, ίσως μικρότερη από ότι έπρεπε για να το κατανοήσω - ίσως την κατάλληλη για να τρομάξω όσο έπρεπε και να τη θυμάμαι μέχρι και σήμερα. Mετά από κάποια χρόνια αν και δεν θυμόμουν ακριβώς τη δομή και το σενάριο της το πρώτο πράγμα που μου έφερε στο μυαλό είναι εκείνο το αίσθημα της εγκατάλειψης που είχα νιώσει και τη πρώτη φορά, της απόγνωσης και της ερημιάς. Οικογένεια στο δρόμο της προς τη California αποφασίζει να κόψει δρόμο μέσα από άγνωστη περιοχή η οποία περιτριγυρίζεται από βουνά. Το αμάξι θα χαλάσει (τότε δεν ήταν τόσο κλισέ) και τα μέλη της οικογένειας θα μείνουν στη μέση του πουθενά. Γρήγορα θα καταλάβουν πως δεν είναι μόνοι τους. Οικογένεια καννίβαλων τους έχει παγιδέψει και θα τους κυνηγήσει μέχρι και τον τελευταίο. Η ταινία έτυχε ενός τρομερού Remake από τον Αlexandre Aja το 2006.

"The lucky one dies first..."

The Howling του Joe Dante (1981)

2011-07-17T04:42:00.000-07:00

Intro: Δεν βρίσκω ρε γαμώτο εκείνο το τεύχος του Cinema που έίχε βγει κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90' και είχε αφιέρωμα στις 50 καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Νομίζω είχε βγει με αφορμή τη κυκλοφορία του Scream. Το συγκεκριμένο τευχος αν και είχε βγει με τρομερές ελείψεις μπορώ να πω πως με έκανε να ψάξω το συγκεκριμένο είδος και σε άλλες δεκαετίες (πέρα από του 80') αλλά και σε άλλες χώρες εκτός δηλαδή από Αμερική- Αγγλία-Γερμανία. Με μεγάλη μου χαρά είδα το Howling να είναι μέσα στη λίστα, ταινία την οποία είχα δει κάποιες εβδομάδες νωρίτερα χωρίς να γνωρίζω το πόσο σημαντική ήταν για την εξελιξη των ταινιών αυτών. Νομίζω πως όλοι έχουμε μία λίστα με ταινίες που μας αρέσει να βλέπουμε τυλιγμένοι στις κουβέρτες του καναπέ μας στο σαλόνι, με απόλυτη ησυχία τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Ε λοιπόν το Howling το έχω ακόμα ψηλά σε αυτή τη λίστα.

The Plot Sickness: H τηλεοπτική παρουσιάστρια Karen White έχει μπει στο στόχαστρο ενός ψυχοπαθή δολοφόνου ονόματι Eddie Quist τον οποίο και κυνηγάει η αστυνομία επι σειρά μηνών. Η ίδια η πρωταγωνίστρια εθελοντικά θα προσπαθήσει να γίνει δόλωμα για να τον οδηγήσει σε παγίδα. Mετά την έφοδο της αστυνομίας αλλα και το σοκ του φόνου (το όλο σκηνικό διαδραματίζεται σε ένα τελείως Ομονοιακό τσοντοκινηματογράφο των 80's) υποφέρει από αμνησία. Ο γιατρός που την παρακολουθεί θα την στείλει σε μία κοινότητα ψυχολογικής υποστήριξης και εκεί είναι πλέον που θα αρχίσει ο αληθινός εφιάλτης. Πανσέληνος, ουρλιαχτά από το δάσος, λυκάνθρωποι θα την φέρουν αντιμέτωπη ακόμα και με την ίδια της την λογική.

Until the light takes us των Aaron Aites και Audrey Ewell (2008)

2011-07-15T06:55:00.000-07:00

Intro: "In 1991 a wave of murder, suicide and arson swept across Norway". Κάπως έτσι ξεκινάει το trailer του until the light the takes us και θαρρώ πως καλύτερη φράση δεν θα μπορούσα να βρεθεί. Η ταινία σε κερδίζει ακόμα και από τον τίτλο.. και τι ποιητικός τρόπος για να περιγράψει κανείς το θάνατο; Δεν υπάρχει κάποια σχέση με τις ταινίες τρόμου, δεν υπάρχει κάτι που έστω να τις θυμίζει. Μα στο κάτω κάτω αυτό που με οδήγησε να ανεβάσω το συγκεκριμένο post είναι αυτό που θυμίζει το θέμα που πραγματεύεται, πως η ίδια η ζωή (εκτός από όμορφη) είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιαδήποτε σκηνή σκαρφιστεί ανθρώπινος νους.

The plot sickness: Η ταινία εξιστορεί τα γεγονότα που έλαβαν μέρος στην Νορβηγία στις αρχές της δεκαετίας του 90' και συγκεκριμένα κατα την άνθηση του δεύτερου κύματος του Black metal. Με βασικούς αφηγητές τον Fenriz (Darkthrone) και τον Varg Vikernes (Burzum) θα δούμε τι οδήγησε σε αυτή τη σειρά από φόνους, καταστροφές και λεηλασίες εκκλησίων. Πως τα πράγματα ξεφυγαν και από το άκρως ριζοσπαστικό και αντιδραστικό στοιχείο (φοβερές περιγραφές για βανδαλισμούς εναντίων των Mc Donalds κτλ) πέρασε το κίνημα στη καταπίεση και στην απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, καθώς και το πάτημα που βρήκαν τα ΜΜΕ για να ταυτίσουν τον συγκεκριμένο ήχο με το σατανισμό. Όσοι είσαστε οπαδοί του σκληρού ήχου Θα το βρείτε απλά υπέροχο, αλλά ακόμα και αν δεν είσαστε θα το βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέρον σαν ντοκυμαντέρ. Εγώ πάντως το έχω δει ήδη αρκετές φορές..

The Day After του Nicholas Meyer (1983)

2011-07-14T07:16:00.000-07:00

Intro: Aκολουθεί review για μία από τις δέκα ίσως πιο επιδραστικές ταινίες που είδα ποτέ...

Τhe plot sickness: H ταινία γυρίστηκε απο τον Nicholas Meyer (γνωστός για την συμμετοχή του στα γυρίσματα των ταινιών του star trek) για το Αμερικάνικο κανάλι ABC Television Network και κυκλοφόρησε το 1983. Η ταινία μας δείχνει την ζωή των κατοίκων του Lawrence στο Kansas κάποια 24ωρα πριν τον πυρηνικό όλεθρο, όπως και την ζωή των αμερικανών πολιτών λίγο μετά τον βομβαρδισμό από την Σοβιετική ένωση. Θα μπορούσαμε να πούμε πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο λειτουργεί ως το "the day before" μέρος όπου οι χαρακτήρες αναλύονται, ενώ παράλληλα ο θεατής μπαίνει στο κλίμα, κυρίως λόγω των αναφορών που γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα απο την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Σε αυτό το μέρος είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε την αντίδραση του μέσου αμερικάνου που συνεχίζει απλά την ζωή του, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Το δεύτερο μέρος λειτουργεί ως το "the day after" μέρος όπου οι λίγοι πλέον ζωντανοί, μετά την επίθεση, προσπαθούν να συγκεντρωθούν και να οργανωθούν μη πιστεύοντας αυτό που μόλις έγινε ενώ ταυτόχρονα η ραδιενέργεια τους θερίζει. Χαρακτηριστικές είναι οι κουβέντες μεταξύ των αγροτών της περιοχής που σκέφτονται τρόπους για να ξανά καλλιεργήσουν (παράλληλα η ταινία τα χώνει κανονικά σε θεούς και κυβερνήσεις) .

Η ταινία είναι άκρως ατμοσφαιρική με πάρα πολύ καλά εφέ για την εποχή ειδικά αν σκεφτούμε ότι γυρίστηκε για την τηλεόραση, καλές ερμηνείες, σοκαριστικές σκηνές (όπως αυτή στην υπαίθρια εκκλησία και στο γυμναστήριο) καθώς και bad ending(που τις δίνει πολλούς πόντους). Η ταινία έλαβε δύο βραβεία Emmy.

Όποιος δεν το έχει δει, δεν ξέρει τι χάνει ειλικρινά. Απλά υπεράνω κριτικής...

"Hello is anybody there? anybody at all?"

Jungle Holocaust του Ruggero Deodato (1977)

2011-07-13T10:21:00.000-07:00

Intro: Το εξώφυλλο της έκδοσης που έχω (και παραδέχομαι πως είμαι τυχερός που το έχω σε αυτή την έκδοση) είναι από τα τρομακτικότερα που είδα ποτέ. Όταν το αντίκρισα για πρώτη φορά εκείνο το απόγευμα της παρασκευής, πάγωσα σύγκορμος. Εκείνα τα κατάλευκα, ασθενικά χέρια να ξεσκίζουν τη σάρκα...και το έτος της κασέτας καπου στο κάτω μέρος της συσκευασίας - 1977. Έκλεισε... το αγόρασα με κλειστά τα μάτια. Τολμώ να πω όμως πως το εξώφυλλο με τρομοκράτησε τόσο που τη ταινία την είδα κάποιες εβδομάδες αργότερα, όταν και το πήρα απόφαση. Όσο υπάρχει αλκοόλ - υπάρχει και ελπίδα που λένε.

The plot sickness: Αν φύγουμε από το κεφάλαιο artwork η ταινία δεν είναι τόσο ακραία όσο μου φάνηκε εξ'αρχής (ποτέ μη κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο αγαπητέ). Το αεροπλάνο τριών τυχοδιωκτών πέφτει σε τροπικό δάσος κάπου στις φιλιππίνες. Ο μοναδικός επιζών θα πιαστεί αιχμαλωτος από φυλή καννιβάλων (ναι δεν έχει ζουλού όπως τα ανέκδοτα εδώ) και θα βασανιστεί για μέρες. Με τη βοήθεια μίας νεαρής θα ξεφύγει από τη σπηλιά που κρατιέται και θα προσπαθήσει να γυρίσει στο αεροπλάνο. Αρκετά καλή ταινία η οποία θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι και ο προπομπός του Cannibal Holocaust. Βέβαια αν και κατώτερη δεν πάει να πει πως δεν έχει κάνει και εδώ το θαύμα του ο Deodato. Η σκηνή με το πουλί στη σπηλιά είναι απλά επική.

*To εξώφυλλο από τη κόπια που έχω δεν ανεβαίνει για ευνόητους λόγους...

Faces Of Death του Conan Le Cilaire (1980)

2011-07-13T06:22:00.000-07:00

Intro: Έχετε αναρωτηθεί γιατί μας αρέσουν οι ταινίες τρόμου; Έχετε αναρωτηθεί αντίστοιχα το τι κάνει μία ταινία τρόμου επιτυχημένη; (και δεν μιλάω καθαρά και μόνο από την εμπορική πλευρά). Ωραία ας δεχτούμε την άποψη που λέει πως οι ταινίες αυτές μας βοηθούν να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να αντιμετωπίσουμε τις φοβίες μας. Ας δεχτούμε επίσης πως μία επιτυχημένη ταινία τρόμου είναι αυτή που θα καταφέρει να μας τρομάξει. Άλωστε είναι κοινώς αποδεκτό πως ο φόβος και η χαρά είναι τα πιο ακραία και συνάμα δύσκολο να μεταδώσεις συναισθήματα μέσα από τη τέχνη. Μήπως ωστόσο κάποια μονοπάτια είναι απαγορευμένα και αποφασίζουμε να τα διαβούμε για να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε; Υποθέτω πως μερικές ταινίες έχουν και το "κόστος" τους για να τις δει κάποιος.

The plot sickness: Η συγκεκριμένη ταινία είναι απαγορευμένη σε πάνω από σαράντα χώρες. Το ξεχωριστό με αυτή είναι ότι η ταινία αυτή έχει αληθινές σκηνές. Όχι εδώ δεν μιλάμε για exploitation και ψευτοsnuff. Νομίζω ότι πίεσα τον εαυτό μου για να αντέξει να τη δει - δεν πρόκειται να το ξανακάνω. Ξέρετε είναι σαν εκείνες τις σκηνές που μας κάνουν να βάλουμε το χέρι μπροστά από τα μάτια αλλά να ανοίξουμε λίγο τα δάχτυλα για να περνάει η εικόνα... Η ταινία έχει ένα πολύ απλό θέμα, τον ίδιο τον θάνατο (πλάνα από Napalm που έπεσαν σε χωριά στο πόλεμο του Βιετνάμ, δολοφονίες ζώων και άλλα πολλά). Είναι η αρχή των mondo films και έχει μπει μέσα στις 10 πιο ενοχλητικές και 50 πιο cult ταινίες όλων των εποχών από το Entertainment Weekly . Ακροβατεί κάπου ανάμεσα στα snuff και το ντοκυμαντέρ. Όποιος θέλει να δει μέχρι που μπορεί η λογική του να φτάσει ας προσπαθήσει, οι υπόλοιποι ούτε κατα διάνοια. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως υπάρχουν ακόμα τέσσερις συνέχειες.

Worst Case scenario του Richard Raaphorst (2009-?)

2011-07-12T09:07:00.000-07:00

Intro: Βρισκόμενος στη κουζίνα σκεφτόμουν για ποια ταινία θα ήθελα να γράψω στο επόμενο μου post (είναι φοβερό τι σου φέρνουν μερικά΄μαρούλια και πατάτες στο μυαλό). Μία ταινία που πάντα θα ήθελα να της κάνω ένα review είναι το Gossip. Έχω αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν σε διάφορες συζητήσεις γύρω από τις ταινίες τρόμου και νομίζω πως κάποια στιγμή θα έπρεπε να της αφιερώσω λίγο χώρο στο τοίχο του ιστολόγιου μου. Βέβαια αντί να ασχοληθώ σήμερα με αυτή θα ασχοληθώ με αυτό που πραγματεύεται. Δηλάδη τη δύναμη του μύθου αλλά και της φήμης.

The plot sickness: Το Worst Case Scenario θυμίζει μάλλον περισσότερο το γεφύρι της Άρτας παρά ταινία. H ιστορία μας πάει πίσω στο, όχι και τόσο, μακρινό 2004. Ξεκινήσαν να το διαφημίζουν δύο χρόνια αργότερα, συνεχίστηκαν τα γυρίσματα για τρία χρόνια μέχρι που το badget τους εγκατέλειψε και η ταινία δεν βγήκε ποτέ. Ωστόσο το εκπληκτικά καλογυρισμένο trailer του film (το οποίο σάρωσε και τα βραβεία) έκανε όλους τους horror fans στο κόσμο να το περιμένουν με αγωνία. Στο τέλος το film δεν βγήκε ποτέ και από όσο γνωρίζω ο Richard Raaphorst συνεχίζει να ψάχνει πηγή ρευστού για να ολοκληρώσει το επος του. Βέβαια υπάρχει η φήμη ότι το φιλμ κυκλοφόρησε σε απειροελάχιστες κόπιες οι οποίες προφανώς και εξαφανίστηκαν (who knows). Τώρα η υπόθεση: Μετά το τελικό παγκοσμίου κυπέλου μεταξύ Γερμανίας και Ολλανδίας και μετά την ήττα της πρώτης, ορδές zombie του WWII από τις βόρειες θάλασσες σηκώνονται για να πάρουν εκδίκηση...Αναμένουμε!!!

La Chiesa του Michele Soavi (1989)

2011-07-11T10:13:00.000-07:00

Intro: Στα 15 πειραματίζεσαι, ψάχνεσαι...Έτυχε σήμερα και άκουσα κάποια τραγούδια που είχα ακούσει για πρώτη φορά τότε. "Το πιο βρώμικο παιχνίδι" από τους Μί -Άσμα και το "Συναισθήματα" από τους Νεκρική σιγή. Μου άνοιξαν και σήμερα τη πόρτα για το παρελθόν. Το πλέον έμπειρο, σε καθε λογής ήχο και βαβούρα, αυτί μου μάλλον δεν θα μπορεσει να τα κρίνει αντικειμενικά. Δεν έχω λόγια να εξηγήσω γιατί τα λάτρεψα τότε και τα λατρεύω ακόμα και σήμερα. Το πιο τίμιο μάλλον θα ήταν να πω πως δεν ξέχασα ποτέ τις νύχτες στο παρκάκι της γειτονιάς παρέα μαζί με το σχεδόν διαλυμένο κασετόφωνο των γονιών μου , τους τότε κολλητούς μου και τις χιλιομασημένες κασέτες των Ατομική σχάση και Ξεχασμένη προφητεία να παίζουν ξανά και ξανά...Σε εκείνη την εποχή λοιπόν, του διαρκούς ψαξίματος, είχα δει και το La Chiesa.

The Plot Sickness: Γράφτηκε απο τον Dario Argento o ο οποίος έκανε και τη παραγωγή της ταινίας ενώ σκηνοθέτης ειναι ο Michele Soavi. (ο οποιος συνεργαζόταν αρκετά συχνά με τον Argento σε ταινίες οπως το phenomena, tenebre κτλ). Στην Μεσαιωνική Ιταλία μία ομάδα απο ιππότες σφαγιάζει ενα ολόκληρο χωριό. Στο τόπο της σφαγής χτίζεται στη σημερινή εποχή μια καθολική εκκλησία. Τα πνεύματα ξυπνάνε και κάνουν επίθεση σε όσους βρίσκονται στην εκκλησία. Είναι το τρίτο μέρος της Demoni τριλογίας (υπαρχουν τα Demons 1, Demons 2 ). Εξαιρετική σουρεάλ ταινία τρόμου. Πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο με το “the dead waters” που αναφέραμε πιο κάτω. O Soavi μας χάρησε απλόχερα μία από τις πιο satanic-bad trip στην ιστορία του κινηματόγράφου.Enjoy...

Class of Nuke 'em High των Richard W. Haines και Michael Herz (1986)

2011-07-10T11:08:00.000-07:00

Intro: Το Post αυτό θα μπορούσε να είναι συνέχεια ή ακόμα και κομμάτι του άρθρου που ήδη έχει δημοσιευτεί και αφορά το Surf nazis must die. Δεν ξερώ γιατί αλλά μάλλον είχα και έχω πάνω-κάτω τα ίδια συναισθήματα που είχα και τότε. Είχα μία "συζήτηση" πριν δύο μέρες με έναν "δημοκρατικό υποστηρικτή" της καθαρότητας της φιλής μας. Ξέρετε από αυτούς που η λέξη άνθρωπος είναι άγνωστη και μάλλον θα παραμείνει άγνωστη μέχρι να τον σκεπάσει το χώμα. Τα αυτιά μου πονέσαν από εμετικές απόψεις πουριτανών που θεωρούν την επιστροφή στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια τη μοναδική λύση για να σωθεί η χώρα. Όχι, όχι, όχι...δεν θα ανεχτώ ένα κομμάτι γη να με χωρίζει με τον διπλανό μου, δεν θα ανεχτώ τις κλειστόμυαλες απόψεις ανθρώπων που άλλοτε κρεμόντουσαν από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου και τώρα τρώνε με χρυσά κουτάλια αφήνοντας με, με γεναιές περικοπές και άγχος για το μέλλον μου. Αγαπητoί κύριοι τέρμα οι ευγένιες. Σκατά στα μούτρα σας, τι και αν δεν μιλάμε τα Ελληνικά όπως τα μιλάτε εσείς. Δεν θέλουμε τίποτα σε τάξη, δεν θέλουμε τίποτα καθαρό όπως το εννοούν οι αρχηγοί σας και τα κανάλια σας. Στω κάτω κάτω, ο αθρώπινος κόσμος σας γέννησε απάνθρωπα τέρατα.

The plot sickness: Δεν μπορώ να πω πως σχετίζεται το παραπάνω κείμενο με τη ταινία. Μάλλον όποιοι με γνωρίζουν θα μπορούν να το ερμηνεύσουν υποθέτω. Για όλους του υπόλοιπους...συγνώμη που σας κούρασα. Το εργοστάσιο Με τα πυρηνικά δίπλα από το σχολείο Tromaville έχει διαρροή. Οι μαθητές ξεκινούν να συμπεριφέρονται και να μοιάζουν περίεργα. Ένα τέρας καταβροχθίζει τους πάντες, η συμμορία των Cretines ισοπεδώνει στη κυριολεξία το σχολείο, η "ρομαντική" ιστορία ενός ζευγαριού και ένα σχολείο που παραδίνεται στο χάος...Ψάχνατε για ποιότητα; Μπα, δεν θα την βρείτε σίγουρα εδώ. Εδώ είναι η Troma entertainment!

The Crazies του George Romero (1973)

2011-07-08T09:54:00.000-07:00

Intro: Ένα απο τα περιστατικά που θα θυμάμαι για πάντα από τη στρατιωτική μου θητεία , είναι το εξής: Είχα παρουσιαστεί στη Κοζάνη, μήνα Φεβρουάριο και συγκεκριμένα στο κέντρο Μαυροδενδρίου. Πρέπει να είχε μείον δέκα βαθμούς και με τρομερό αέρα. Οι περίπου είκοσι μέρες που έκατσα εκεί, μόνο με κόλαση μπορούν να συγκριθούν. Πέρα από τις καιρικές συνθήκες οι οποίες σωματικά με έφτασαν στα άκρα μου, ένας ιός πλήττει το στρατόπαιδο, και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να φορούμε μάσκα...8 μέρες ξύπναγα και κοιμόμουν με μάσκα στο πρόσωπο, έξω το χιονισμένο τοπίο της Κόζάνης και σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων τα φουγάρα της Πτολεμαίδας απλά να μας καπνίζουν. Τό όπλο πάντα πάνω μας και εκείνη την ώρα...και εκείνο το κόκκινο της εξάντλησης. Η ώρα του ηλιοβασιλέματος! Ο καπνός από τα φουγάρα υψώνεται πάνω από τα κεφάλια μας θαρείς και μόλις έχει προηγηθεί πυρηνικό ολοκάυτωμα.

The Plot Sickness: Ένα μικρό χωριό στη Pennsylvania των Ηνωμένων Πολιτειών μπαίνει σε καραντίνα από κυβέρνηση και στρατό εξαιτίας θανατηφόρου ιού που κυκλοφορεί ανεξέλεγκτα. Οι κάτοικοι θα αντιδράσουν και το θαυμάσιο σενάριο των Romero/Paul McCollough θα μας οδηγήσει σε ένα τρομερό Bloodbath. Κυρίες και κύριοι αν μιλάμε για ένα σκηνοθέτη που τόλμησε να τα βάλει με θεούς και δαίμονες στην μεγάλη οθόνη και πέρασε κοινωνικοπολιτικά μηνύματα μέσα από τις ταινίες τρόμου που γύρισε, τότε σίγουρα μιλάμε για τον George Romero. Προτιμήστε το από το εύπεπτο Remake του 2010.

*"Why are the good people dying?"

Cube του Vincenzo Natali (1997)

2011-07-06T10:38:00.000-07:00

Intro: Το κείμενο για τη παρακάτω ταινία έχει ξαναγίνει post σε ένα παλαιότερο blog που είχα με το τίτλο hidden diaries (όπως και αρκετά από αυτά που έχουν ήδη δημοσιευθεί). Ωστόσο θαρρώ πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη σελίδα. Μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Mία ταινία που έχω ψηλά και που έχω συνδιάσει με μία αρκετά περίεργη φάση της ζωής μου. Μην σας καθυστερώ άλλο όμως.

Τhe plot sickness: Πεντε ατομα, εντελως αγνωστα μεταξυ τους, ξυπνανε σε διαφορετικα δωματια ενος γιγαντιαιου κυβου, με απωλεια μνημης για το πως βρεθηκαν εκει.Γρηγορα θα καταλαβουν πως τα δωματια απο τα οποια θα πρεπει να ξεφυγουν κρυβουν θανασιμες παγιδες απο τις οποιες πρεπει να ξεφυγουν οπως και γριφους τους οποιους θα πρεπει να λυσουν, για αυτο το λογο θα πρεπει να συνεργαστουν. Οι ωρες και οι μερες(;) περνουν και ο πεσιμισμος και ο μηδενισμος τους εχει κυριευσει. Ενω περα απο τις παγιδες αυτης της τρομακτικης κατασκευης η πεινα, η εξαντληση, η αυπνια τους διχαζει ακομα περισσοτερο. Με κεντρικο πρωταγωνιστη τον Worth (David Hewlett ο οποιος ειναι και ο ηθοποιος φετιχ του Natali) ο κυβος μας εξιστορει, σε ενα απολυτα καφκικο περιβαλλον, μια ιστορια με εντονο κοινωνικοπολιτικο υποβαθρο και big brother-ικη θεματολογια। Οι διαλογοι μεταξυ των Worth και Holloway σε καθηλωνουν, και εχουν να κανουν με πραγματα που καθημερινα βλεπουμε γυρω μας και σχετιζονται με την καταχρηση εξουσιας, οπως και με την εννοια του μεγαλου αορατου εχθρου, οποιος ποτε παιρνει την μορφη μεγαλων πολυεθνικων εταιρειων και ποτε την μορφη του ιδιου του κρατους. Ο Vincenzo Natali χρειαστηκε μονο 3 δωματια, μια χουφτα ηθοποιων για να γυρισει την ταινια και ενα πραγματικα πανεξυπνο σεναριο. Κατα τα αλλα, εχει ελαχιστα εφε (κατι που θα απογοητευσει τους παραδοσιακους οπαδους των sci-fi ταινιων) και πραγματικα πολυ μικρο badget. Γυριστηκε ακομα μια συνεχεια με το τιτλο Cube 2:hypercube (του Andrzej Sekula-γνωστος απο το American psycho) , και ενα prequel με το ονομα Cube:zero (Ernie Barbarash-συνπαραγωγος των δυο προηγουμενων μερων του cube), και τα δυο αξιζει να τα δειτε εξισου. Μια απο τις must ταινιες του εναλλακτικου κινηματογραφου στα 90's.

"Endless human stupidity"

Big Trouble in Little China του John Carpenter (1986)

2011-07-03T09:55:00.000-07:00

Intro: Η αλήθεια είναι πως μετά από 15 μέρες στην άκρη του πουθενά το μυαλό μου έχει γίνει πουρές - Φανταστείτε οτι ζω κάτι αντίστοιχο με το Salem's Lot. Προσπάθησα να σκεφτώ για ποια ταινία θα κάνω post. Το jaws, το Rosemary's Baby, το The texas chainsaw massacre ήταν μερικοί από τους τίτλους που πέρασαν φευγαλέα από το μυαλό μου. Μα σε μία αναλαμπή (ξέρετε σαν αυτή στα καρτούν που βγαίνει το λαμπάκι πάνω από τον πρωταγωνιστή) σκέφτομαι...μμμ...θέλω post για κλασσική ταινία που όλοι λιγο πολύ ξέρουν; HELLLL NOOOO!!! Οπότε καταλήγω στην συγκεκριμένη. Θεωρώ πως κάποιες ταινίες τις έχεις μέσα σου. Δεν έχει σημασία πότε τις είδες - άλωστε νομίζεις πως ήταν πάντα εκεί, δεν έχει σημασία για το αν πλέον μπορεί να αξιολογηθεί μόνο ως cult - άλωστε δεν σου καίγεται καρφί που τα εφέ είναι αναλογικά και ζωγραφισμένα στο καρέ με το χέρι. Η ταινία αυτή είναι πλέον κομμάτι του ίδιου σου του εαυτού. Δεν θα την κατακρίνεις γιατί είναι σαν να κατακρίνεις τις ίδιες σου τις επιλογές, αυτό σίγουρα είναι κάτι που θες να αποφύγεις.

The Plot Sickness: O σκληροτράχηλος νταλικέρης Jack Burton θα βοηθήσει τον φίλο του Wang Chi να σώσει τη Πρασινομάτα φίλη του, η οποία έχει πέσει θύμα απαγωγής από την διαβολική συμμορία του Lo Pan που κινεί τα νήματα στην άγνωστη και σκοτεινή πλευρά της ChinaTown. Πάνω στη προσπάθεια του θα γνωρίσει την δικηγόρο Gracie Law (η θεά Kim Kattrall που κολασε όλους τους άνδρες σαν Samantha στο Sex and the City) την οποία και θα ερωτευτεί σφόδρα. Άθελα του θα μπλέξει σε μία απίστευτη περιπέτεια βγαλμένη από τα πιο παιδικά μας όνειρα.

In Mid 90's Slasher-Revival we trust!

2011-07-01T08:54:00.000-07:00

Το μεγάλο μπαμ έγινε το 97 με το scream τους Wes Craven ο οποιος κατόρθωσε να το κανει ακομα 2 φορες στο παρελθον (the nightmare on elm street-και The last house on the left-) για να ξεκινησουν να βγαινουν η μια μετα την αλλη. Και ειναι φοβερο το ποσο ειρωνικο ειναι αν το καλοσκεφτουμε. Η ταινια που ουσιαστικα σατιριζε ολες τις ταινιες εκεινες που αντεγραψαν κατα κορον το Halloween του John Carpenter του 1978, με τις αταλαντες, παρθενες, ξανθιες πρωταγωνιστριες με το πελωριο στηθος, να τρεχουν στις σκαλες και να ουρλιαζουν αντι πολυ απλα να βγουν απο την πορτα, να γινει και η αφορμη για να αναβιωσει το ειδος αυτων των ταινιων στα mid-late 90's.

Οποιος ειναι γυρω στα 25-30 λογικα και καιγοταν με τις ωρες στα συνοικιακα video - club, θα θυμαται τα slasher teen θριλερ που εβγαιναν στο δευτερο μισο της δεκαετιας του 90 με το κιλο και γεμιζαν τα video club.4-5 ταινιες παραμασχαλα, συνηθως χωρις να εχει διαβαστει καν η περιληψη απο το πισω μερος του κουτιου, πραγμα λογικο αν αναλογιστει κανεις πως σε περιμεναν οι φιλοι σου - ατομα που δεν ειχαν και αυτα προφανως κοπελες για να καιγονται μαζι σου ετσι - με coca cola και πιτσες. Σε ακραια περιπτωση η "τρομακτικη" λεζαντα του στυλ "o τυχερος πεθαινει πρωτος, ο τελευταιος τρεχει για τη ζωη του" στο μπροστα μερος αρκουσε για να μπει και αυτη η ταινια στο σωρο με τις υπολοιπες.Οι κασσετες τοτε να στεκουν σε σειρα πανω στα ραφια και παντα το ιδιο κλασσικο μοτιβο, η παρεα των εφηβων σε κυκλο με τον πρωταγωνιστη ή συνηθως την πρωταγωνιστρια να βρισκεται στο κεντρο του εξωφυλλου και τους αλλους σε δευτερευοντα ρολο. Ενω το backround ολοκληρωνοταν με καποιες φλογες, με μια τρομακτικη φιγουρα, με την στολη του δολοφονου της ταινιας κτλ...Οπως και να το κανουμε αυτες οι ταινιες καθιερωσαν κατι αντιστοιχο με τα εξωφυλλα των trash βιντεοκασσετων ταινιων τρομου της δεκαετιας του 80'.

Γυμνασμενα κορμια, Κοντα sexy μπλουζακια, κολεγιακα jacket κτλ... Τις περισσοτερες φορες ειχαμε σγουρομαλικα ξανθια αγορια αρχηγοι της ομαδας Lacross του σχολειου που βολταρουν με την πανεμορφη cheerleader μεχρι να πιουν μεγαλη ποσοτητα παντς στην prom night να μεθυσουν και να γινουν πλεον και επισημα τα επομενα υποψηφια θυματα του σχιζοφρενη δολοφονου με το μπαλντα που σουλατσαρει στους παγωμενους διαδρομους του σχολειου ανενοχλητος...Καποιες αλλες φορες δε, υπηρχαν οι αστικοι μυθοι που ξαφνικα περνανε σαρκα και οστα απο ψυχοπαθη , συνηθως μελος της παρεας των πρωταγωνιστων ο οποιος εκανε τον κινεζο μεχρι την μεγαλη μονομαχια στο τελος, που συνηθως ηταν μεσα σε καταιγιδα, σε εργοστασιο μεσα σε φλογες ή ακομα και μεσα σε βαπορι που ειναι ετοιμο να βυθιστει.Για οποιους σεναριογραφους φαινοταν πολυ κοινοτυπο το urban legend motive το γυρναγανε σε παθιασμενο φοιτητη με serial killer του παρελθοντος. Ο οποιος ακολουθουσε κατα γραμμα τα εγκληματα του ηρωα του. Σε αυτη τη περιπτωση ο πρωταγωνιστης συνηθως ηταν και ο δολοφονος. (συγνωμη αν σας το χαλασαμε αλλα shit happens)Τελοσπαντων μιας και αρκετα σας κουρασαμε, σιγουρα τωρα σας εχουν ερθει τα the ripper, i know what you did last summer, urban legend, the skulls, final destination, και ολα αυτα τα αριστουργηματα που ισως καποια απο αυτα να μας κουραζουν ακομα με τα sequel τους. Σαν κινημα βεβαια οπως και ολα τα κινηματα εβγαλε και αυτο τα must του.

How to make your own Slasher Movie

Η συνταγή είναι απλή και φτηνή.Υλικά:1 φασόν σενάριο5 ατάλαντοι φίλοι σου1 σπίτι ελεύθερο απο γιαγιάδες και θείες που ήρθαν απ΄το χωριόΑρκετή όρεξη για την δημιουργία props όπως αίμα, κομμένα χέρια κτλ κτλκαι φυσικά 1 κάμερα οποιασδήποτε ποιότητας.Οδηγίες για να μην σου κόψει το σενάριο:Σαφώς πριν ξεκινήσεις την δημιουργία του έπους θα πρέπει να έχεις δει τις προαναφερθείσες ταινίες και να κρατήσεις σημειώσεις. Συγγνώμη αλλά η παρθενογένεση στην τέχνη έχει εξαφανιστεί προ καιρού.Τώρα, ρώτα τον εαυτό σου τα βασικά που, πως, πότε, ποιούς και γιατί:Που θα εξελιχθεί η bloody extravaganza σου; (Έχουμε δει κατασκηνώσεις, κλισέ μεσοαστικά προάστια με γρασίδι, εξοχικές κατοικίες , prom parties, εστίες πανεπιστημίων, πρωτεύουσες χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ για να ονομάσουμε μερικά μέρη)Πως ξεπαστρεύει ο μάγκας serial killer σου τα ζουμερά θύματά του (μαχαίρι, χορδή πιάνου, στραγγαλισμός, βουρτσάκι τουαλέτας, κουνουπιέρα κτλ κτλ.)Πότε παίρνει μπρος ο μανιακός σου και αρχίζει το θεάρεστο έργο του (πρωτοχρονιές, πρωταπριλιές, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, Κυριακή των Βαϊων, της Τυροφάγου κτλ κτλ)Ποιους κάνει κεμπάπ (φίλους, σόι, γκόμενες απο το λύκειο που τον έλεγαν nerd, γκόμενες που τον χώρισαν, γκόμενες που τον χώρισαν στον λύκειο και τον έλεγαν nerd, άσχετους περαστικούς)και το μεγάλο ΓΙΑΤΙ όλοι αυτή η φασαρία και οι λεκέδες από αίμα (άσχημη παιδική ή εφηβική ηλικία, κάποια παραμόρφωση που τον κομπλεξάρει ταμάλα, του το είπε ο σατανάς, είναι νεκρός και οι νεκροί καυλώνουν με το συνδυασμό αλυσοπρίονο-ακρωτηριασμός-φρίκη)Φυσικά όλα τα παραπάνω απαιτούν και μια αντίστοιχη απεικόνιση η οποία διαφέρει ανάλογα με τα που, πως, πότε, γιατί (π.χ. δολοφόνος που τον έλεγαν χοντρό στο λύκειο οι ξανθές cheerleaders και οι σφίχτες αθλητές, ντάλα Χριστούγεννα, ντυμένος Άϊ Βασίλης σε πιο dark παραλλαγή και εγένετο φόνος με καρφωμένα γλειφιτζούρια μπαστουνάκι στον οισοφάγο του θύματος, κάτω απο το χριστουγεννιάτικο δέντρο της χιονισμένης πλατείας. Τίτλος της ταινίας"Merry Christmassacre" και tagline "Ho ho ho. Who's fat now?"). Απλό; Γελείο; Σατανικό θα έλεγα εγώ...Για το τέλος της δημιουργίας του εκτρώματος-αριστουργήματος μας πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αν:Ο killer είναι χαρακτήρας που τόση ώρα μας μπλέκει έχοντας ένα φυσιολογικό στα αμερικάνικα πλαίσια alter ego που απλά χάνεται όταν σκάει μύτη το φρίκουλο με τη μάσκα και το οδοντωτό μαχαίρι που όλος τυχαίως είναι το ίδιο άτομο.Ο killer είναι απλά ένα έκτρωμα της φύσης με 3 μέτρα ύψος και όρεξη για πλέξιμο εντέρων που απλά το διασκεδάζει κάνοντας τα αδύνατα δυνατά ώστε να ξεράσεις το pizzoni με το διπλό bacon.Βέβαια εκτός απο τον ψυχασθενή δολοφόνο με την πέργολα πρέπει να υπάρχουν και άλλοι χαρακτήρες (κλισέ πάντα) που θα πλαισιώνουν αυτόν:1 ζευγάρι μειωμένης εγκεφαλικής δραστηριότητας (τύπου cheerleader, τσουλί με βυζάρες, macho, αθληταράς, ξανθός καραηλίθιος)1 macho αρχικά αντιπαθέστατος, λίγο έξω απο την παρέα συνήθως που τελικά μπιστικόνει την πρωταγωνίστρια αλλά σφαγιάζεται λίγο πριν την τελευταία σεκάνς ή εξαφανίζετε ως νεκρός απο την τελευταία σκηνή λόγο του οτι αυτός είναι ο σφαγέας της γειτονιάς1 nerdoulas που απλά σφαγιάζεται πρώτος1 final girl (παραθέτω link για το τι εστί final girlhttp://en.wikipedia.org/wiki/Final_girl) που θα ακολουθεί πιστά όλα τα μοτίβα του final girl. Γλυκιά, λίγο κλειστή όμως στον εαυτό της, με ελάχιστες έως και ανύπαρκτες σεξουαλικές εμπειρίες και ορέξης και που φυσικά έχει ένα καλό link με τον δολοφόνο. Είτε είναι αδελφή του, είτε γκόμενα του το αν θα πεθάνει ή θα ζήσει αποτελεί και την σοσίβια λέμβο που θα μεταφέρει την ταινία σε ένα sequel.Αυτές λοιπόν οι λίγες συμβουλές για το DIY slasher movie στερέωμα.Για κλείσιμο ιστορικά taglines απο slasher movies:Friday the 13th - On Friday The 13th, They Began To Die Horribly, One......By OneHalloween - The Night HE Came Home!A Nightmare on Elm Street - She is the only one who can stop it... if she fails, no one survives.Scream - Don't Answer The Phone. Don't Open The Door. Don't Try To Escape.Black Christmas - If this movie doesn't make your skin crawl... It's On Too Tight!Candyman - We Dare You To Say His Name Five Times!Όποιος κατάφερε να φτάσει ως το τέλος του αφιερώματος ας στείλει τις ιδέες του (μια γρήγορη περίληψη του ολόδικού του σεναρίου DIY slasher movie).

"the end"

Horror Fans unite...in search for our own home!

2011-06-28T10:20:00.000-07:00

Κάποια προσωπικά θέματα δυστυχώς δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω τις τελευταίες δύο εβδομάδες - αν και πιστέψτε με υπήρχαν κάποιες στιγμές που το είχα πραγματικά ανάγκη...δηλαδή όχι μόνο το να γράψω αλλα το να κάνω οτιδήποτε το δημιουργικό. Είτε είναι μουσική, είτε να πάρω μία κάμερα και να βγω στο δρόμο να τραβάω ότι μου τραβάει τη προσοχή, είτε να σχεδιάσω... Θέλω να πιστέψω πως δεν θα περάσει ξανά τόσο μεγάλη περίοδος που το blog θα μείνει ανενεργό. Ωστόσο να σας ενημερώσω πως γίνονται ήδη κάποιες σκέψεις για να βρούμε χώρο οπου θα μπορούμε να κάνουμε τις προβολές μας (μιλώντας πάντα γύρω από τον κλασσικό και cult horror και sci-fi κινηματογράφο). Όπως το έχω σκεφτεί ο χώρος θα λειτουργεί μία φορά την εβδομάδα, θα είναι χωρίς είσοδο και θα προβάλει 1-2 ταινίες τη βραδιά ή αντίστοιχα μπουρούμε να κάνουμε κάποια πάρτυ αλλά και αφιερώματα πάντα σε underground dancefloor ήχους. Οπότε μπορείτε να στείλετε τις προτάσεις σας στο mail μου ή αντίστοιχα για μεγαλύτερη αμεσότητα μπορείτε να με κάνετε add στο facebook (μιας και οι περισσότεροι έχουμε) και με το mail anexparagogh@yahoo.gr και να τα λέμε και από εκεί. Αυτά...Νομίζω δηλαδή. AVE SATANI! :)

Galaxy of terror του Bruce D. Clark (1981)

2011-06-13T06:04:00.000-07:00

Intro: Θαρρώ πως όσοι είσαστε κοντά στα 30 σήμερα θυμάστε τις ένδοξες early-90's days του video club της γειτονιάς σας με τις χιλιάδες video- ταινίες να βρίσκονται στα σκονισμένα ράφια του δίπλα στις υπερπαραγωγές του Γαρδέλη, του Ψάλτη αλλά και του Μάρκου Λεζέ. Ακόμα και η αισθητική των εξωφύλλων πρέπει να σας έχει σημαδέψει. Ας βγει έστω και ένας να μου πει πως δεν θυμάται το εξώφυλλο από το Tremors,του XTRO (ψςςς τι είπα τωρα!) ή του Running men γιατί μάλλον δεν θα τον πστέψω. E λοιπόν το εξώφυλλο που με τρόμαξε από την αρχή -και μην γελάτε - είναι το εξώφυλλο από το Galaxy of Teror (εντάξει ήμουν παιδάκι 7-8 χρονών και τις έβλεπα με τον μεγάλο μου αδερφό, οπότε ουστ!)) και μάλλον με είχε τρομάξει αρκετά για να είναι και ο κύριος λόγος για το συγκεκριμένο post.

The plot sickness: Το ερευνητικό διαστημόπλοιο Quest πέφτει στο τρομακτικό και σκοτεινό πλανητή με το όνομα Morganthus (!). Το πλήρωμα θα μαγευτεί από τις σκοτεινές δυνάμεις μίας πυραμίδας που για κάποιο λόγο βρίσκεται εκεί και θα βρεθεί αντιμέτωπο με τους ίδιους του τους εφιάλτες. Πόσο 80's; Αντε μην σας κρατάω, γρήγορα να ξεθάψετε το Goonies από την αποθήκη...

Begotten του E. Elias Merhige (1991)

2011-06-13T03:09:00.000-07:00

Intro: Η πρώτη μου επαφή με τη ταινία ήταν σχετικά σε μικρή ηλικία και βλέποντας το εξώφυλλο του Sounds of Decay των μεγάλων Katatonia (είναι και η κυκλοφορία που για εμένα κλείνει και τη καλύτερη τους περίοδο). Περίπου τρία χρόνια αργότερα θα το δώ και το πρώτο πράγμα που θα σκεφτώ είναι το εξής: "Υπάρχουν εικόνες που μπορούν να σε τρομοκρατήσουν και να μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη σου. Υπάρχουν εικόνες που θα σε στοιχειώνουν για πάντα, υπάρχουν εικόνες που αναρωτιέσαι γιατί βάζεις τον εαυτό σου σε τέτοια δοκιμασία, τελικά αυτό που είδα ήταν ταινία ή μία σειρά από πίνακες ικανή να με καθηλώσει και να με στείλει αδιάβαστο για 80 λεπτά;". Δεν με νοιάζει πραγματικά καθόλου αν θεωρείται ταινία τρόμου η όχι. Το Begotten με έχει τρομοκρατήσει όσο λίγες ταινίες.

The plot sickness: Η αυτοκτονία του Θεού, ο βιασμός της μητέρας γης...αν σκεφτόσασταν ποτέ να αρχίσετε τα ναρκωτικά (η να κάνετε update σε αυτά που ήδη παιρνετε) τότε καλύτερη στιγμή δεν πρόκειτε να βρείτε...

Haute Tension του Αlexandre Aja (2003)

2011-06-11T10:37:00.000-07:00

Intro: Είναι αργά και μόλις έχεις γυρίσει σπίτι από μία υπερβολικά κουραστική μέρα, το μόνο που σε νοιάζει είναι το να κάνεις ένα μπάνιο, να ηρεμήσεις και να ξαπλώσεις. Βέβαια η υπερένταση της δουλειάς δεν έχει φύγει ακόμα και καλό θα ήταν να βάλεις κάποιο δισκάκι να παίζει...μμμ για να δούμε psalm 69 από Ministry, Filth από Swans, Visqueen από Unsane...μμμ μάλλον θα χρειαστείς κάτι σε play fast or don't mood για να καλύπτει τον ήχο του νερού και να σε εκτονώσει σιγά σιγά...φτάνουμε στο Kiss the pig από Today is the day και μάλλον αυτή είναι και η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσες να κάνεις για βράδυ...Το νερό που πέφτει πάνω σου σε ξεπλένει και πλέον είσαι ετοιμος μετά να ξαπλώσεις στο καναπέ και να δεις κάτι ακραιο. Ο Aja ξέρει τη συνταγή, ο Aja έχει το φάρμακο για απόψε το βράδυ...

The Plot Sickness: Η Marie και η Alexa είναι δύο καλές φίλες που αποφασίζουν να επισκεφτούν για κάποιες μέρες το πατρικό της δεύτερης. Σχιζοφρενής με αγροτικό φτάνει στη περιοχή και σκοτώνει οτιδήποτε κινείται. Πλέον οι διακοπές θα μετατραπούν σε αγώνα επιβίωσης. Εμπνευσμένο και αρκετά ανατρεπτικό στο φινάλε το Haute tension (ή High Tension) ξεκίνησε τη λίστα με τα exploitation των 00's για να ακολουθηθεί από τα εξίσου σημαντικά Wolf Creek που έχουμε ήδη αναφέρει καθώς και από το The Strangers.

Violent Shit του Andreas Schnaas (1987)

2011-06-11T06:04:00.000-07:00

Intro: To ultra - violent και extreme low budget έπος του Andreas schnaas γέννησε ένα ολόκληρο κίνημα στη Γερμανία. Aκολουθώντας τον σκηνοθέτες όπως ο σπουδαίος Jörg Buttgereit και Olaf Ittenbach. Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου όχι μόνο που το έχει δει αλλα και που το έχει στη κατοχή του (γενικά είναι δύσκολο να βρεθεί ακόμα και σε torrent). Αν και το ολο - αίμα για το αίμα concept νομίζω πως έχει ξεπεραστεί εδώ και αρκετά χρόνια πιστεύω πως αξίζει κάποιος να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο κίνημα. Mέσα από αυτό εδώ το blog θα κάνω μία προσπάθεια να αναφέρουμε μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του.

Τhe Plot Sickness: Ένας ψυχοπαθής ξεφεύγει από τα χέρια της αστυνομίας και δολοφονεί κόσμο και κοσμάκη με ποικίλους και διεστραμμένους τρόπους...ε;;; Ε ναι!!! Ε γαμώ...punk...

*Δυστυχώς δεν βρίσκω το Trailer από το πρώτο μέρος οπου και παρουσιάζω οπότε ανεβάζω κάποιο από τις εξίσου cult συνέχειες του...

Children of the corn του Fritz Kiersch (1984)

2011-06-11T05:19:00.000-07:00

Intro: Το υψωμένο χέρι με το δρεπάνι, στο εξώφυλλο, σε προιδεάζει, θα χυθεί αίμα, τα δεδομένα θα ανατραπούν και οι μεγάλοι θα πληρώσουν για τη κληρονομιά που μας άφησαν. Θα πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας και θα κάνουμε το κόσμο όπως θέλουμε. Ένα καλύτερο μέλλον μας ανηκει. E αργά η γρήγορα θα έπρεπε να αφιερώσω και δύο-τρεις αράδες στη συγκεκριμένη ταινία. Για όσους δεν την γνωρίζουν απλά να ενημερώσω πως από εκεί πήρε και το blog το όνομα του. Και εγένετο...King...οπότε όπως καταλαβαίνετε προφανώς και έχει στηριχθεί σε ακόμα μία ιστορία του μεγάλου αυτού δημιουργού.

The Plot Sickness: O Burt και η Vicky παγιδεύονται στη πόλη Gatlin της Nebraska, σύντομα θα καταλάβουν οτι στη πόλη δεν υπάρχει ούτε ένας ενήλικος. Τα παιδία της πόλης έχουν ξεσηκωθεί κάτω από τις διαταγές του ψευδοπροφήτη Isaacκαι του πιστού του υπηρέτη Malachi . Στα χωράφια με τα καλαμπόκια γύρω από τη πόλη θα προσπαθήσουν να φέρουν με rituaλικό τρόπο τον Δαίμονα που κατοικεί σε αυτά, γνωστό και ως he who walks behind the rows. Μία ταινία που όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω ολοένα και περισσότερες ατέλειες της (σεναριακές αλλά και σκηνοθετικές). Ωστόσο δεν πάυει να έχει στηριχθεί σε μία τρομακτική ιδέα με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις...Δεν παύει να μου θυμίζει το πόσο αγαπημένη ηθοποιός ήταν και είναι η Linda Hammilton.

The Faculty του Robert Rodriguez (1998)

2011-06-10T07:27:00.000-07:00

Intro: Το σενάριο του Kevin Williamson θα μπορούσε να γίνει ένα καταπληκτικό comic, ίσως ένα ευχάριστο video game ή ακόμα και ένα ενοχλητικό-βαρετό τραγούδι του King Diamond. Για καλή μας τύχη βέβαια έγινε μία θαυμάσια ταινία και όπως αναφέραμε σε προηγούμενο post και μία από αυτές τις ταινίες που έσωσαν τη παρτίδα στα τέλη της δεκαετίας του 90'. Ο πανμέγιστος Robert Rodriguez βρέθηκε πίσω από τη camera και όπως ήταν φυσικό το The Faculty πέρα από τη Cult υπόσταση που ταυτόχρονα απέκτησε, ξέθαψε παράλληλα και από το παρελθόν (και συγκεκριμένα τις δεκαετίες του 60' και 70') την χαμένη αισθητική των σχεδόν low-badget sci-fi και Horror ταινιών όπως είχε κάνει και λίγα χρόνια πριν με το From dusk till dawn. Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία αδικήθηκε από κοινό και κριτικούς όταν βγήκε, αφήνοντας την στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και μονάχα για όσους έχουν όρεξη να τη ψάξουν...

The Plot Sickness: Mία παρέα antisocial παιδιών αντιλαμβάνεται πως τα σώματα των καθηγητών του σχολείου Herrington έχουν καταληφθεί από διψασμένους (στην κυριολεξία όμως) για εξουσία εξωγήινους. Η μάχη θα ξεκινήσει και ενώ κανένας δεν τους πιστεύει θα προσπαθήσουν μονάχοι να αντιστρέψουν την κατάσταση. Με ρόστερ φωτιά, οι δημιουργοί του The Faculty έχουν να περηφανεύονται πως ανέδειξαν μερικούς από τους σταρ ης επόμενης γενιάς...school's out for summer!!!

Dead waters του Mariano Baino (1994)

2011-06-08T10:53:00.000-07:00

Ιntro: Δεν έχω να γράψω πολλά για αυτή τη ταινία, πραγματικά την είχα ανακαλύψει κατα τύχη και την εκτίμησα έχοντας πιει υπερβολικά σε ένα βράδυ της ανήσυχης εφηβίας μου. Έμαθα το πόσο Cult είναι αλλά και το πόσο πιστούς οπαδούς έχει σε ολόκληρο το κόσμο από τη στιγμή που έμαθα το διαδύκτιο...δεν θα πω κάτι το βαρύγδουπο εκτός από ένα τεράστιο Respect. Σε όποιον αρέσει το La Chiesa οπωσδήποτε...

The Plot Sickness: (μπορει να το βρειτε και ως The dark waters όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία στο ένθετο). Κυκλοφορησε το 1994. Νεαρη γυναικα μετα το θανατο του πατερα της, παει σε απομονωμενο νησι οπου πεθανε η μητερα της πριν την γεννησει. Στο νησι κατοικουν μονο καλογριες. Το παρελθόν της θα ζωντανέψει, πολλά πράγματα θα βγουν στην επιφάνεια και μάλλον πολλα από αυτα δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Ιστορια γοτθικου τρομου με σουρεαλιστικη διαθεση και τρομερο ενδιαφερον κυριως λογω των εφιαλτικων σκηνικων. Πολυ σπανια θα την δειτε σε καποιο video-club οποτε αν την πετυχετε βουρ...

The Mist του Frank Darabont (2007)

2011-06-08T10:31:00.000-07:00

Intro: Εχοντας διαβασει το βιβλιο αρκετες φορες στο παρελθον θεωρησα πως επρεπε να δω και την ταινια για να την συγκρινω. Προσωπικα θεωρω οτι τα περισσοτερα βιβλια του King εχουν μεταφερθει με τροπο μαλλον αποτυχημενο στη μεγαλη οθονη οπως ειναι ας πουμε η Ονειροπαγιδα ή το Καρδιες στην Ατλαντιδα χωρις αυτο βεβαια να σημαινει οτι λειπουν και οι εξαιρεσεις με ταινιες οπως ειναι το Τελευταια εξοδος. H ομίχλη είναι το καλύτερο βιβλίο του King (ή τουλαχιστον μέσα στην πεντάδα σίγουρα) και έχω μεγάλες απαιτήσεις από όποιον το ακουμπήσει...

The Plot Sickness: Για να μην σας κουραζω, σχετικα με την ταινια, για οσους δεν γνωριζουν την υποθεση ομαδα ανθρωπων παγιδευετε σε super market της περιοχης οταν Ομιχλη εξαπλωνεται σε αυτην. Γρηγορα ανακαλυπτουν οτι προκειτε για ομιχλη που κρυβει τερατα μεσα της. Ετσι απλα η ομιχλη σε βαζει στην κλειστοφοβικη ατμοσφαιρα της. Χωρις να εχει τα εφε που σε τρελανουν και χωρις να διεκδικει το τιτλο του super blockbuster, η ταινια σου φερνει κατι απο την ατμοσφαιρα των ταινιων του 80' και του 70' με μια πιο συγχρονη αισθητικη. Με μηνυματα αντιμιλιταριστικα και πολυ περισσοτερο αντιχριστιανικα οπως ακριβως και στο βιβλιο σε οδηγει σε ενα πραγματικα παρα πολυ καλο τελειωμα. Οποτε αυτο το post κλεινει καπως ετσι... η ομιχλη δεν ειναι η ταινια που θα σε συγκλονησει ή θα σε στιγματισει σαν ανθρωπο ειναι μια πολυ καλη ταινια για να περασεις τον χρονο σου και ακομα περισσοτερο να σε κανει να διαβασεις το βιβλιο αν δεν το εχεις ηδη κανει στο παρελθον. Εγω παντως το καταδιασκεδασα και μάλλον με αφορμή το συγκεκριμένο Post ήρθε η ώρα να το ξαναπιάσω στα χέρια μου.

Mad Max: The Road Warrior του George Miller (1981)

2011-06-08T10:20:00.000-07:00

Intro: Η τριλογια του Mad max μας μεταφερει σε ενα κοσμο που εχει βυθιστει στο χαος και το σκοταδι. Στο κοντινο μελλον και σε ενα κοσμο χωρις κανενα νομο οι συμμοριες εχουν παρει την εξουσια στα χερια τους. Γρηγορα οχηματα αλωνιζουν στους δρομους καταστρεφοντας και σκορπωντας τον θανατο. Ο MAX (Mel Gibson) μελος της υπηρεσιας MFP πολεμαει το εγκλημα με κοστος την απωλεια της γυναικας και του παιδιου του.

The Plot Sickness: Το δευτερο μερος του τρελού Max ξεκιναει, οι δυο -αγνωστες- μεγαλες δυναμεις εχουν πλεον συγκρουστει. Ο πλανητης εχει σχεδον καταστραφει και ο καθενας εχει απομονωθει. "their leaders talked and talked..." λεει στην ανατριχιαστικη εισαγωγη (πραγματικά μία από τις καλύτερες στις ταινίες αυτού του είδους). Ολα γινονται για την κατακτηση του μαυρου χρυσου. Ανθρωπος σκοτωνει ανθρωπο. Μεσα σε αυτο το χαος ο Max μοναχικος πλεον τυπος βασανιζεται απο τους δαιμονες του παρελθοντος του, τριγυρνάει στις αχανείς εκτάσεις της Αυστραλιας. Ωσπου πεφτει σε μια κοινοτητα που εχει στην κατοχη της μια τεραστια δεξαμενη με βενζινη. Το οχυρο πολιορκειται απο την συμμορια του Humungous. Σκοπος τους να ξεφυγουν διασωζοντας τα καυσιμα.

Disturbing Behavior του David Nutter (1998)

2011-06-08T09:53:00.000-07:00

Intro: Μόλις τελείωσα τη μυστική ιστορία της Donna Tart για δεύτερη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια. Τελικά κάτι το απλό πολλές φορές είναι και το πιο όμορφο. Υπέροχο βιβλίο (!). 'Ενας γνώστος μου με ρώτησε για το βιβλίο και η περιγραφή που του έκανα είναι πως η Μυστική ιστορία θυμίζει το στυλ των ταινιών τρόμου της δεκαετίας του 90' με υπέροχες περιγραφές, θαυμάσια πλοκή και καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες. Αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό μου το Disturbing Behavior και το The Faculty (εδώ αναφέρω μόνο τη πρώτη αλλά στο μέλλον υποσχομαι Post και για τη δεύτερη). Δεν έχει τη παραμικρή σχέση με το βιβλίο παρά μόνο ότι την είδα περίπου την ίδια περίοδο.

The Plot Sickness: Μετά την αυτοκτονία του Allen, ο αδερφός του Steve και η οικογένεια του μετακομίζουν στο Cradle Bay για να κάνουν μία νέα αρχή. Το σχολείο στο οποίο θα συνεχίσει τη μαθητική του σταδιοδρομία τρομοκρατείται από ομάδα υπερ-διαβαστερών αθλητών με το όνομα Blue Ribbons. Η ομάδα στρατολογεί ολοένα και περισσότερους νεαρούς με ένα είδος υπνωσης προκειμένου να καλύψει τα σχέδια του μέντορα και δημιουργού της Edgar Caldicott. Η σειρά του Stevie boy δεν θα αργήσει να έρθει και ο ίδιος θα πρέπει να αμυνθεί και να ξεφύγει. Μέτρια αντικειμενικά ταινία την οποία όμως βλέπω και ξαναβλέπω με την ίδια ευχαρίστηση...

Cannibal Holocaust του Ruggero Deodato (1980)

2011-05-30T09:52:00.000-07:00

Intro: Θυμαμαι ειχα βρει την κλασσικη τρυπα στο Μοναστηρακι που πουλουσε κασσετες-αντιγραφες παλιων ταινιων τρομου απο video-club του κεντρου (Ομονοιας και Βαθης που κλειναν το ενα μετα το αλλο αφου ειχαν μεινει ακομα στα προτυπα του 80). Αφου πρωτα περναγες απ'ολα τα φετιχιστικα πορνο και ενω παραλληλα εβγαιναν απο το υπογειο του μαγαζιου καθε καρυδιας καρυδι εχοντας αγορασει "σεξουαλικα βοηθηματα" (βαρβαρες εικονες για τα ματια ενος εφηβου στα mid-90's) εφτανες στα μαγικα πισω ραφια του μαγαζιου οπου καθε ταινια που μπορει να εψαχνες μεχρι και εκεινη τη στιγμη υπηρχε πιθανοτητα να την βρεις.

The Plot Sickness: Κανοντας φοβερες οικονομιες η - ανα δυο Παρασκευες - τσαρκα στο αγαπημενο μου "στεκι" διαρκουσαν απειρες ωρες.Με συγκινηση καθε φορα επεφτα πανω και σε ακομα μια ταινια του Fulci, του Corman και των δεκαδων ηρωων που θαυμαζω ακομα και σημερα. Μια ταινια λοιπον που μου εκανε τρομερη εντυπωση, κυριως λογω των σκηνων που η κασσετα ειχε σε ενθετο απο πισω, ηταν το Cannibal Holocaust. Η υποθεση απλη: ομαδα κινηματογραφιστων στα τελη της δεκαετιας του 70' προσπαθει να γυρισει ενα ντοκυμαντερ σε περιοχη του Αμαζονιου για μια φυλη Καννιβαλων ωσπου τα ιχνη τους χανονται. Καποιους μηνες αργοτερα μια δευτερη αποστολη αποφασιζει να ψαξει για την πρωτη ομαδα, αντι της ομαδας ομως θα βρει το υλικο που ειχε γυρισει αυτη...Το δευτερο μισο της ταινιας ειναι ακραιο οσο δεν παει,και αυτος ειναι και ο λογος που ο Deodato παλεψε για πανω απο 3 χρονια στα Ιταλικα δικαστηρια μεχρι να μπορεσει να κυκλοφορησει τη ταινια του (στο τελος χαρακτηριστηκε ταινια για Α18)οποτε η ταινια στην Ιταλια προβληθηκε μετα το 1983.Σημερα θεωρειται πλεον Ψευτο-snuff παρολα αυτα ειναι ακομα απαγορευμενο σε πανω απο 50 χωρες παγκοσμιως. Η δομη του film ,η ιδια η πλοκη καθως και η ντοκυμαντεριστικη αισθητικη του, θα σας κανει να πιστεψετε πως το "Blair witch project" ειναι απλα μια αντιγραφη. Κατι που αναγκασε τους σκηνοθετες του Blair witch (Eduardo Sánchez, Daniel Myrick) να βγουν και να δηλωσουν πως δεν γνωριζαν καν την υπαρξη του Cannibal Holocaust . Φετος εγινε γνωστο οτι το 2009 θα κυκλοφορησει το δευτερο μερος του Cannibal Holocaust γυρισμενο απο τον ιδιο τον Deodato. Τελος απλα να αναφερω πως λογω ελλατωματικης κοπιας της κασσετας (που ειχα αγορασει τοτε) μεχρι και το 2007 δεν ειχα δει τα τελευταια 5 λεπτα της ταινιας!!!

Suspiria του Dario Argento (1977)

2011-05-30T09:00:00.000-07:00

Intro: Αν μου ζητουσαν να φτιαξω το TOP-50 απο τις καλυτερες ταινιες τρομου(ειδος που βλεπω και ακολουθω πιστα πανω απο 10 χρονια) που ειδα ποτε, ισως θα μπορουσα να αφησω το psycho εκτος, ισως το exorcist, το The Omen και το The fog επισης (θα πεσει φωτια να με καψει με αυτα που λεω), αλλα μια ταινια που δεν θα μπορουσα να αφησω ποτε μα ποτε ειναι το Suspiria. Εχοντας μπει στις 25 τρομακτικοτερες ταινιες ever απο το Entertainment Weekly το πρωτο μερος της τριλογιας του Argento "οι τρεις μητερες" (τα αλλα δυο ειναι το Inferno και το τριτο ονομαζεται The third mother και βγήκε το 2007) εχει μια θεση πολυ ψηλα στις καρδιες ολων των horror fans σε ολοκληρο τον κοσμο.

The Plot Sickness: Η Αμερικανιδα φοιτητρια Suzy Banyon (Jessica Harper) εχει μολις φτασει σε μια Γερμανικη σχολη χορου, το περιβαλλον ειναι απο την αρχη, αρκετα εως πολυ αφιλοξενο ενω μετα απο καποιες μερες αρχιζουν και γινονται φονοι. Το μυστηριο παραμενει αλυτο μεχρι που η μεχρι εκεινη τη στιγμη αδυναμη πρωταγωνιστρια αποφασιζει να σταθει στα ποδια της και να ανακαλυψει τι συμβαινει μεσα στη σχολη. Η ταινια του Dario Argento εχει απιστευτη κλιμακωση , εναν απο τους καλυτερους φωτισμους που μπηκαν ποτε σε ταινια γενικα και τρομερα σκηνικα που αγγιζουν το γοτθικο τρομο (freaks, carnival of souls, περπατησα με ενα ζομπι κτλ...). Σε ολα τα παραπανω προσθεστε το καταπληκτικο-ανατριχιαστικο soundtrack των goblin και εχετε ενα αριστουργημα που σας κανει ευκολα να ξεχασετε τις ερασιτεχνικες ερμηνιες και το χαμηλο του κοστος παραγωγης. Το Suspiria δεν ειναι η ταινια που μπορει καποιος να δει με φιλους τρογωντας ποπ κορν και πινοντας μπυρες στο καναπε του, το suspiria ειναι ταινια που πρεπει να δεις μονος μεσα στο σκοταδι απομονωμενος και με τον ηχο δυνατα (για να πιασεις και το παραμικρο ψιθυρο) και να εισαι σιγουρος οτι θα περασεις μια μαγευτικη εμπειρια. Η καλυτερη (μαζι με το tenebre και το Deep red) ταινια του μεγαλου Ιταλου σκηνοθετη.

Wolf Creek του Greg McLean (2005)

2011-05-28T04:19:00.000-07:00

Intro: Ειναι καποιες φορες που βλεπεις μια ταινια και ενθουσιαζεσαι απο πολυ εως υπερβολικα. Καποιες φορες μια τετοια ταινια σου προσφερει κατι το καινουργιο και το εναλλακτικο, και καποιες παλι σου προσφερει κατι που εχεις ηδη αγαπησει αλλα σε συγχρονη εκδοση. Σε αυτό το σημείο του post πρέπει να σας πω πως ειδα το Wolf creek με καποιους μηνες καθυστερηση από τότε που βγήκε αλλα μπορω να πω με βεβαιοτητα πως εμεινα με το στομα ανοιχτο. Η ταινια κυκλοφορησε το Δεκεμβριο του 2005 και ειναι παραγωγη της Αυστραλιας. Είναι η ταινία που ανακάλυψα εντελώς τυχαία και περνώντας από τον πάγκο με τα πειρατικά κάπου στο ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και μετά από ακόμα μία αποτυχία σε συγκεκριμένο μάθημα εξεταστικης με 4 - χαχαχα α ρε Αρχές τηλεπικοινωνιών τι μου είχατε κάνει.

The Plot Sickness: Ανεξαρτητο και ακραιο ως προς την ιδεα και την εκτελεση το wolf creek εξιστορει τον εφιαλτη που περασαν 3 εφηβοι σε ολιγοήμερες διακοπές και στο ταξιδι τους προς ενα γιγαντιαιο κρατηρα. Εκει το αμαξι θα χαλασει (μην βγαζετε συμπερασματα).Εχοντας παρει αποφαση πως θα μεινουν για ολη τη νυχτα εκει τους βρισκει ενας ντοπιος με προθεση να τους βοηθησει. Με φοντο τις αχανεις εκτασεις της Αυστραλιας, η σκηνοθεσια του Greg McLean (ο οποιος βαζει το χερακι του και στο σεναριο) ειναι παρα πολυ καλη χωρις υπερβολες ενώ οι ερμηνειες αν οχι καλες τουλαχιστον ιδιαιτερα προσεγμενες. Στο πρωτο μισο, η ταινια κυλαει με αργους και βαρετους ρυθμους, πραγμτους χαρακτηρες. Το δευτερο μισο ξεκιναει με το κλεισιμο των ματιων της Liz και πραγματικα ειναι εφιαλτικο. Χωρις να δειχνει τιποτα στην ουσια το Wolf creek καποιες στιγμες σου περναει πολυ εντονα το συναισθημα του φοβου και του πανικου. Οποιος δεν το εχει δει, ας κανει το κοπο και δεν θα χασει τιποτα. Οσοι το εχετε δει ξερετε οτι προκειτε για άξιο απόγονο του The Texas chainsaw massacre (του Hooper βεβαια). Tώρα που το σκέφτομαι όμως το πιο τρομακτικό μάλλον είναι το "based on true events" κομμάτι της ιστορίας...

The Warriors του Walter Hill (1979)

2011-05-28T03:58:00.000-07:00

Intro: Δεν ξέρω γιατί κάνω post για αυτή την ταινία, αλλά μάλλον επειδή τη λατρεύω. Ούτε καν μπορώ να φανταστώ πόσες γενιές έχουν μεγαλώσει με αυτή. Για να είμαι ειλικρινής καμμιά φορά προσπαθώ να γυρίσω πίσω στο χρόνο και να βρω με τι την έχω συνδιάσει αλλά είναι τόσα πολλά πράγματα που θα χρειαζόμουν μάλλον 2-3 post απλά και μόνο για την καταγραφή τους (και σίγουρα όχι για την ανάλυση τους). Δεν ξέρω πότε έγινε γνωστή στους underground cult κύκλους τούτης εδώ της χώρας αλλά θυμάμαι προβολές Σαββάτου στον Αντ1 στα πρώτα χρόνια της Ιδιωτικής τηλεόρασης κάπου το 89'-90', ναι και όμως υπήρχαν χρόνια που τα δύο μεγάλα κανάλια έβαζαν και κάτι ποιοτικό μέσα στο γενικότερο σκουπίδι που πλασαρανε...

The Plot Sickness: Το ultra gang-violence (για την εποχή του) έπος του Walter Hill (γνωστός στα 80's για ταινίες όπως το 48 Hours και Streets of fire) μας μεταφέρει στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 70'. Οι συμμορίες ολόκληρης της πόλης θα προσπαθήσουν να οργανώσουν τη κατάληψη της κάτω από την ηγεσία του Cyrus, αρχηγού της πιο δυνατής αλλά και γνωστής συμμορίας με το όνομα Gramercy Riffs. O Cyrus θα πυροβοληθεί κατα τη διάρκεια μίας ομιλίας του και οι υποψίες θα πέσουν πάνω στους Warriors, συμμορία από το Coney Island. Οι Warriors θα βρεθούν αποκομένοι από τη περιοχή τους και με μία ολόκληρη πόλη να τους κυνηγάει. Θέλετε και άλλα;;;

The Hole του Nick Hamm (2001)

2011-05-18T06:50:00.000-07:00

Intro: Με το νέο-Slasher revival κύμα ταινιων το οποίο έσκασε κάπου το 96' και κράτησε περίπου για δύο χρόνια, οι ταινίες του είδους που έβγαιναν από εκείνο το σημείο και έπειτα δεν είχαν πρακτικά να προσφέρουν τίποτα. Είχαν ξεπεράσει το στάδιο της γραφικότητας και μάλλον είχαν φτάσει στο στάδιο της τραγικότητας με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα (μπορεί να κράζω αλλά πάντα μου άρεσαν να τα βλέπω με παρέα σπίτι). Για παράδειγμα ταινίες όπως είναι το Valentine και το Ripper επαναλάμβαναν συνέχεια την πετυχημένη και σίγουρη συνταγή του Scream και του Ι know what you did last summer κουράζοντας τόσο εμάς όσο μάλλον και τον ίδιο τους τον δημιουργό. Ωστόσο κάποιες ξεχώρισαν από το σωρό και αξίζει να τις θυμόμαστε μέχρι και σήμερα. Ταινίες όπως είναι το The hole και το Gossip (σίγουρα θα αναφερθεί στο μέλλον) σώσανε τη παρτίδα σε εκείνους τους σκοτεινούς καιρούς.

Τhe Plot Sickness: H Liz και οι τρεις συμμαθητές της αγνοούνται για 18 μέρες. Κανείς δεν γνωρίζει πως στην προσπάθεια της να περάσει κάποιες μέρες με τον μεγάλο της έρωτα , θα οδηγήσει τη παρέα της σε μια ολέθρια παγίδα. Το μέρος που θα τους οδηγήσει έιναι εγκατελειμένο πυρηνικό καταφύγιο λίγο πιο έξω από το σχολείο τους. Με όλα τα στοιχεία ενός big-brotheriκού περιβάλοντος ένα καλό Βρετανικό ψυχολογικό θρίλερ το οποίο σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά κιόλας, για να μη καταδικάσουμε εντελώς εκείνες τις χρονιές.

DEADGIRL του Marcel Sarmiento (2008)

2011-05-16T10:01:00.000-07:00

Intro: Ιανουάριος... Το να δουλευεις νύχτα δεν είναι και ότι καλύτερο... Κουράστηκα... Τα μάτια μου είναι βαριά και δεν μπορώ να πω οτι ψυχολογικά είμαι και στα καλύτερα μου. 07:30 στο δρόμο για το σπίτι και οι δρόμοι μποτιλιαρισμένοι για ακόμα μία φορά. Ακόμα μία απεργία στα ΜΜΜ και αντιμετωπίζουμε το χάος. Ακόμα μία μέρα στην Αθήνα σκέφτομαι από μέσα μου, κλείνοντας το ραδιόφωνο. Δεν έχω όρεξη για την παραμικρή φασαρία. Ενα μηχανάκι πετάγεται από το αντίθετο ρεύμα πάνω μου ο οδηγός αρχίζει να με βρίζει και να με θεωρεί υπεύθυνο για τη πτώση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας... Δεν γαμιέται; Eιμαι κουρασμένος και το μόνο που θέλω ειναι να πάω στο σπίτι μου. Επιτέλους φτάνω και βάζω ένα πιάτο χτεσινό φαγητό το οποίο και ζεσταίνω στο φούρνο. Ανοίγω το DVD Player και τοποθετώ το δισκάκι με τη ταινία που κατέβασα χτες. Dead girl έχω γράψει με μαρκαδόρο - ακόμα μία ταινία τρόμου της νέας γενιάς σκέφτομαι. Το πρώτο δεκάλεπτο έχει περάσει, έχω αφήσει το φαγητό στη μέση, έχω κλείσει κάθε πηγή φωτός στο σπίτι και έχω κάτσει στο καναπέ με τα χέρια σταυρωμένα τα μάτια μου στην οθόνη. Εχω συνειδητοποιήσει πως το Dead Girl δεν είναι ακόμα μία απλή ταινία τρόμου αλλά μία ταινία την την οποία θα θυμούνται και αναφέρουν πολλά γνωστά και μη cine-περιοδικά μετά από πολλά χρόνια σε αφιερώματα με τίτλο "100 αδικημένες τρόμου που πρέπει να δείτε πριν πεθάνετε" ή κάτι αντίστοιχο.

The Plot Sickness: O Rickie και ο Τ.j. είναι δύο έφηβοι. Τίποτα δεν μπορεί να τους κάνει να ξεφύγουν από τη κλειστή κοινωνία της κωμόπολης τους και να διώξει τη θλίψη από τα μάτια τους.. Η βόλτα στο εγκαταλειμμένο ψυχιατρείο της πόλης και η εύρεση μιας δεμένης, γυμνής και φαινομενικά νεκρής κοπέλας θα δοκιμάσει τη λογική τους, τη φιλία τους και τα νεύρα μας σε μεγάλο βαθμό. Με απλά λόγια ότι πιο Grunge και Alternative είδα φέτος.

P.s. Γιάννη αδερφέ, το άρθρο αυτό σου αφιερώνεται. Να σου ζήσει... Εγώ το μόνο που σου εύχομαι είναι να το μάθεις να εκτιμά και να αγαπά τα απλά πράγματα στη ζωή, σαν τη φιλία που έχεις με εμάς (γνωρίζεις ποιους εννοώ). Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι μεγαλώνουμε επικίνδυνα...

The Ugly του Scott Reynolds (1997)

2011-05-08T06:35:00.000-07:00

Ιntro: To Καλοκαίρι του 1997 ένα μικρό συστημικό λάθος στο τοπικό video club με αφήνει κάτοχο αυτής της ταινίας. Την οποία οφείλω να ομολογήσω πως ακόμα έχω σε περίoπτη θέση στη συλλογή μου (σε VHS μιας και αναρωτιέστε αρκετοί). Το γεγονός ότι την πετυχαίνω αραιά και που....μμμμ ή μαλλον εώς και καθόλου είναι τολμώ να πω και ο λόγος που της αφιερώνω μερικές αράδες. Όσοι το γνωρίζετε μαλλον δεν ήσασταν και τα πλέον κοινωνικά άτομα στο σχολείο.Σιγουρα θυμάστε απ'εξω το κάταλογο των τριών τελευταίων ετών από το αγαπημένο σας fast food-άδικο σωστά; Ακόμα μαζεύετε βινύλια τα οποία και ταξινομείτε με σειρά και σύμφωνα με την ημερομηνία αγοράς τους σαν άλλος john cusack στο High Fidelity(?!) Mαλλον είμαστε στην ίδια κατηγορία ανθρώπων. Nαι προτιμούσαμε την ακρόαση ελληνόφωνης punk παρέα με το κολλητό μας, ακουστική κιθάρα δίπλα σουβλάκια και μπίρες καθώς και ατελείωτες συζητήσεις για την μπάντα που θα φτιάξουμε στο μέλλον για να σώσουμε τις ψυχές μας, κάπου σε ένα παρκάκι του Περιστερίου...

Τhe Plot Sickness: Ακούω φωνές...ακούω φωνές... Τhe(y) (haunted) made me do it... O Simon είναι ένας έφηβος ο οποίος περνάει τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέσα σε μία ψυχιατρική κλινική οπου και παρακολουθείτε από μία εγκληματολόγο. Μέσα από παράλληλες πραγματικότητες και τα συνεχόμενα flashback θα μάθουμε τι είναι αυτό που τον οδήγησε εκεί, τι ειναι αυτό που τον αναγκάζει να σκοτώνει. Σκοτεινό... Απλά...Hail to New Zealand...

p.s. Στο Γιάννη για τις ατελείωτες βραδιές στο παρκακι.

Surf Nazis must die του Peter George (1987)

2011-05-08T05:14:00.000-07:00

Ιntro : Στο διάλο η κουλτούρα σας... κύριοι δήθεν σας βαρεθήκαμε....Μπορείτε πλέον να μαζέψετε τα κόκκινα ρετρό κασκόλ σας, τις ξεθωριασμένες σας καφέ καπαρντίνες, τις τραγιάσκες σας και να πάτε να καπνίσετε τη πίπα σας αλλού... Αλλά για ένα πράγμα να είσαστε σίγουροι. Ένα τεράστιο "you are not welcome here" θα απλωθεί μπρόστα από τα ηλίθια και γεμάτα απορία μάτια σας. Θα σας σκεπάσει και μετά θα σας πνίξει. Θα σας πνίξει και εμείς θα πανήγυρίζουμε. Δεν θα πω ότι η συγκεκριμένη ταινία ειναι κάτι που θα σας αλλαξει τη ζωή, ούτε καν πως θα γεμίσει ευχάριστα ένα Κυριακάτικο απόγευμα σας. Όχι η ταινία αυτή είναι βαρετή, το σενάριο της έχει γραφτεί σίγουρα μέσα σε ένα απόγευμα και οι ερμηνείες είναι οι χειρότερες που μπορείτε να φανταστείτε. Καί όμως θα τη δούμε... Θα τη δούμε γιατί σιχαινόμασταν τον αθληταρά του σχολείου και τη Bimbo χαζογκόμενα της τάξης μας, γιατί μας αρέσουν οι ατέλειες της ζωής, γιατί μας αρέσει οτιδήποτε ξυπνάει ένα μικρό αλήτη μέσα μας και γιατί κύριοι ένορκοι το δίκαιο το έχουν οι εξεγερμένοι...

Τhe Plot Sickness: ....και ο Peter George o οποίος το γύρισε σίγουρα είναι ένας από αυτούς. Ένα τεράστιο τσουνάμι ισοπεδώνει και καταστρέφει ολοσχερώς την ακτή της California. Η παραλία της μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο post apocalyptic σκηνικό για τις συμμορίες της περιοχής με επικρατέστερη αυτή των νεοναζί skinhead και του αρχηγού της Adolf. Ο θάνατος ενός νεαρού θα φτάσει το κόμπο στο χτένι και τη μητέρα του νεαρού έτοιμη να εκδικηθεί με οποιοδήποτε τίμημα...

The Fog του John Carpenter (1980)

2011-05-06T09:27:00.000-07:00

Ιntro: Η ομίχλη σε μαγεύει, χμμμ η μάλλον σε καθηλώνει ... ναι ναι σίγουρα αυτή είναι η σωστή λέξη. Κάθoμαι αναπαυτικά στο καναπέ του ήρεμου σπιτιού μου-δεν έχω φωνάξει φίλους. Tιme for one more story..ετσι δεν ξεκινάει; Όχι τέτοιου είδους ταινίες πρέπει να της απολαμβάνω μόνος. Μόνος; Eίμαι σίγουρα μόνος; Νομίζω κάτι ακουσα απο τη κουζίνα.. ή μήπως ήταν από το μπάνιο; Και αν μπήκε κάτω από τη πόρτα; Εντάξει δεν κοιτάζω πλέον αν μπήκε κάτι μέσα στο σπίτι, τα συναισθηματα όμως που μου ξυπνάει αυτή η ταινία όσες φορές και αν τη δω είναι τα ίδια με αυτά που μου προκάλεσε όταν την είδα για πρώτη φορά. Δεν χρειάζεται να αμπαρώσεις τις πόρτες και τα παράθυρα, δεν χρειάζεται καν να οπλιστείς ούτε να κρυφτείς για να μην σε βρει. Σε έχει ήδη βρει... προσπάθησε να δεχτείς το πεπρωμένο σου...

Τhe Plot Sickness: Η παραθαλάσσια πόλη του Antonio Bay (περιοχή της California) πρόκειται να δεχτεί επίθεση στον εορτασμό της για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της, από το φάντασμα του Cpt Blake και του στοιχειωμένου του πλήρώματος του χρησιμοποιώντας σαν όχημα την εκτυφλωτική ομίχλη η οποία κινείται σιγά σιγά προς αυτήν. Η ραδιοφωνική παραγωγός Stevie Wayne, ο γιος της, το ζευγάρι Nick and Elizabeth (αγαπάμε jamie lee curtis) καθώς και ο father Malone είναι αυτοί που κληθούν να βγάλουν το φίδι από τη τρύπα.

Ο Carpenter έχει γυρίσει αριστουργήματα και αριστουργήματα , το Ηalloween, το Christine, το Εscape from New York είναι ταινίες που βλέπω ξανά και ξανά χωρίς να βαριέμαι. Όλοι μας όμως έχουμε φόβους και χρειαζόμαστε το κατάλληλο ερέθισμα για να μας το βγάλει στην επιφάνεια.. Το Τhe fog είναι αυτή που με έχει σημαδεύσει περισσοτέρο στοιχειώνοντας τα παιδικα μου όνειρα για χρόνια.

*John το Soundtrack που έχεις γράψει με έχει συντροφεύσει σε μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμες μου, θα σε ευγνομωνώ για πάντα.

Mother's Day του Charles Kaufman (1980)

2011-05-06T07:28:00.000-07:00

Ιntro: Θυμάμαι τη στιγμή που ανακάλυψα τη ταινία αυτή μετά από δύο χρόνια ψαξίματος σαν χτες... Στα μέσα της δεκάετίας του 90' (θαρρώ ήταν 1996) είχα πάρει πλέον το δρόμο μου σχετικά με τα μουσικά ακούσματα. Είχα ξεφύγει δηλαδή από τις σκληρoπυρηνικές metal επιρροές του, κατα 5 χρόνια, μεγαλύτερου αδερφού μου-adios Running wild, god bless Discharge and GBH. Αγαπημένη ασχολία βεβαία και μετά το μεσημεριανό γεύμα η ανάγνωση στη τουαλέτα, γνωστού metal περιοδικού και ιδιαίτερα των στηλών: "γράμματα αναγνωστών" και η στήλη του "ακραίου ήχου" μιας και εκεί κάθε μήνα υπήρχαν αρκετές ενδιαφέρουσες προτάσεις σχετικα με τον cult κινηματογράφο. Το Muttertag με τράβηξε με τη μία. Θέλετε η φωτογραφία του φθηνού εξωφύλλου θέλετε το μικρό και αποθεωτικό κείμενο που τη συνόδευε; Από τότε ξεκίνησε ενας αγώνας δρόμου και χρόνου για να βρω την εν λόγω ταινία. Τριγυρνώντας από video club σε video club σε διάφορες περιοχές της αθήνας και χαλώντας νομίζω πάνω από μισή περιουσία σε εισιτήρια λεοφορείων δύο χρόνια αργότερα πέφτω πάνω της...νομίζω πως αν ήξερα να σχεδιάζω, θα μπορούσα να σχεδιάσω το εξώφυλλο με κλειστά τα μάτια κάνοντας ελάχιστα λάθη.

Τhe Plot Sickness: O Charles Kaufman (αδερφός του Loyd της Τroma entertainment τον οποίο και θα βρούμε πολλές φορές μπροστά μας) έβαλε την Abbey , τη Jackie και τη Trina για κάποιο λόγο να γιορτάζουν την φιλία τους κάθε χρόνο κυρίως πηγαίνοντας εκδρομές σε δάση, βουνά και γενικά σε οποιοδήποτε μέρος μπορεί να συχνάζει κάποιος ψυχοπαθής ή serial killer. Το 1980 ωστόσο δεν θα λέγαμε ότι είναι και η τυχερή τους χρονιά. Ο Ike και ο Addley, ο ένας οπαδός της punk και ο άλλος οπαδός της disco, είναι δύο αδέρφια με πολύ χαμηλό το δείκτη νοημοσύνης αλλά και με μια μητέρα που για να διασκεδάζει τους διατάζει να βιάζουν, βασανίζουν και σκοτώνουν. Η παρέα των τριών γυναικών όπως είναι φυσικό θα πέσει στα χέρια τους, η μία μετά από πολύωρα βασανιστήρια θα παραδώσει πνεύμα και οι άλλες δύο θα κάνουν τη τελευταία προσπάθεια να δραπετεύσουν πρωτού τις πάρει και αυτές ο χάρος.

To Mother's day είναι κλασικό δείγμα exploitation ταινιών της δεκαετίας του 80', μαύρη κωμωδία, ταινία τρόμου - ποιος ξέρει... ωστόσο στην Αγγλία είναι απαγορευμένο μέχρι και σήμερα στην Γερμανία παίζεται ακόμα με ένα 20λεπτο πετσοκομμένο (όλα τα καλά δηλαδή).

Post - apocalyptic thoughts....(Από το ημερολόγιο της Μina Harker)

2011-05-05T04:27:00.000-07:00

Ναι είναι η πρώτη μου ανάρτηση σε τούτο εδώ το blog. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω απεριόριστο χρόνο μπροστά μου και σε λίγο δυστυχώς πρέπει να φύγω (καταραμένο καράβι σε μισώ), ωστόσο προλαβαίνω να γράψω λίγα λόγια για το blog. Αποφάσισα να δημιουργήσω το blog αυτό προκειμένου να γράφω για μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες που δεν είναι άλλη από τις ανεξάρτητες ταινίες καθώς και τις ταινίες horror/ trash / sci-fi κυρίως περασμένων δεκαετιών. Κάποια στιγμή και εφόσον είχα αποφασίσει τη δημιουργία του blog αυτού, αναρωτήθηκα τι έχει να προσφέρει απο ένα κοινό searching στο google και το Wikipedia.. ε λοιπόν πραγματικά νομίζω πως τίποτα. Απλά έχω την ανάγκη να γράψω - την ανάγκη να επιστρέψω και εγώ κάτι σε αυτο που αγαπάω και ακολουθώ πιστά πάνω απο 15 χρόνια και που τόσα μου έχει δώσει (είμαι 28 για όσους αναρωτιέστε). Δεν θα γίνει κανένα είδος κριτικής σε αυτό εδώ το blog, παρα μόνο καταγραφή συναισθημάτων και σκέψεων πάνω σε αυτα που παρακολουθώ. Καλή αρχή λοιπόν να έχουμε...